่พอให้คนรอบข้างได้ยิน “ศิษย์พระสององค์ที่ใช้มวยหลัวฮั่นนั่นช่างน่ารังเกียจ บัวคู่แฝดต้นนี้จะมีร่องรอยของศิษย์พระสององค์นั้นหรือไม่?”
“ห้าหมื่นหินวิเศษ!”
องค์ชายเสือขาวเพิ่มราคาทันที เขาไม่รีบใช้บัวคู่แฝด แต่เขาสาบานว่าต้องตามหาศิษย์พระสององค์นั้นพบ!
ห้าหมื่นหินวิเศษเป็นราคาที่แม้ผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานทุ่มสุดตัวก็ยังไม่พอ มีเพียงองค์ชายเสือขาวที่เป็นศิษย์หลักของสำนักใหญ่เท่านั้นที่จ่ายไหว
“ห้าหมื่นสามพันหินวิเศษ!”
อันเค่อเพิ่มราคาอีกครั้ง
อันเค่อซื้อบัวคู่แฝดด้วยราคาห้าหมื่นสามพันหินวิเศษ
หลังงานประมูลจบ เถาเหยาเย่ส่งผ้าไหมสีแดงให้มือลู่หยาง
“เซียน ตอนนี้ดูออกหรือยังว่าเป็นของอะไร?”
ลู่หยางถามเบาๆ หวังว่าเซียนจะบอกที่มาของผ้าไหมสีแดงได้
เซียนอมตะครุ่นคิดครู่หนึ่ง พยายามค้นความทรงจำ นางตบมือทีหนึ่ง แสดงท่าทางเหมือนนึกออกแล้ว ในที่สุดก็นึกถึงที่มาของผ้าไหมสีแดงได้จากมุมเล็กๆ ของความทรงจำ
“นี่มันผ้าปูโต๊ะที่บ้านข้าไม่ใช่หรือ!”
“…เซียนท่านนี่ไม่ถือสาจริงๆ นะ”
“หมายความว่าอย่างไร?”
“ชอบต้มคนในบ้านเดียวกัน”
