“แต่ก่อนตอนที่ข้ายังเป็นผู้ครองแคว้น ดาวเคราะห์ทั้งดวงล้วนเป็นอาณาเขตของข้า ข้าจัดการได้ตามใจชอบ สร้างประโยชน์ให้โลกมนุษย์”
“บัวคู่แฝดนี่ก็เป็นสิ่งมีชีวิตสายพันธุ์ใหม่ที่ข้าเป็นผู้สร้าง”
“ยังมีเรื่องแบบนี้ด้วยหรือ?”
เซียนอมตะพูดจาไม่หยุดในห้วงจิตของลู่หยาง แต่เดิมเขาทำเป็นไม่สนใจ ปล่อยให้เข้าหูซ้ายทะลุหูขวา ไม่ได้ฟังว่านางพูดอะไร ตอนนี้ลู่หยางเริ่มสนใจขึ้นมา
มาตลอดลู่หยางมีความรู้สึกว่า ของล้ำค่าและสมุนไพรมีมาตั้งแต่โบราณ ไม่เคยเปลี่ยนแปลง อย่างเช่น โสม เห็ดหลินจือ และสมุนไพรล้ำค่าทั่วไป หรืออย่างหญ้าหางหมา เบญจมาศป่าที่ขึ้นข้างทาง ล้วนมีบันทึกในประวัติศาสตร์มนุษย์มาตั้งแต่ไหนแต่ไร
เมื่อเรียกว่าของล้ำค่าและสมุนไพร ย่อมเป็นของวิเศษที่เกิดจากสวรรค์และดินเลี้ยงดู ลู่หยางไม่เคยได้ยินว่ามีของล้ำค่าและสมุนไพรชนิดใดที่ผู้ทรงพลังยุคหลังเป็นผู้สร้างขึ้น
ตอนนี้เขาได้ยินแล้ว
“เล่าให้ฟังหน่อย เป็นอย่างไร?” ลู่หยางถามอย่างกระตือรือร้น
เซียนอมตะยิ้มอย่างภาคภูมิใจ พอใจในท่าทีของลู่หยางมาก นี่แหละคือท่าทีที่ควรมีต่อเซียน
“พูดถึงเรื่องนี้ ก็ต้องพูดถึงความสามารถของข้า”
“นั่นเป็นเรื่องหลังจากที่ข้าบรรลุเป็นเซียนแล้ว เจ้าก็รู้ว่าข้ามีชื่อเสียงมากในยุคโบราณ มีคนมากมายสมัครใจศรัทธาในตัวข้า”
“ตอนนั้นมีศิษย์หญิงผู้ศรัทธาคนหนึ่งมาขอร้องข้า นางต้องการลูกแฝด แต่เรื่องเช่นนี้ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์จะทำได้ จึงมาขอ
