ร้องข้า”
“ข้าคิดดูแล้ว การทำให้ความปรารถนานี้เป็นจริงคงไม่มีปัญหาอะไร จึงลงมือจัดการ”
เซียนอมตะเป็นเซียนที่มีขอบเขต ไม่ใช่ว่าจะทำตามความปรารถนาทุกอย่าง
“แต่เดิมข้าสามารถปรุงยาเม็ดหนึ่ง ช่วยให้ศิษย์ผู้นั้นให้กำเนิดลูกแฝดได้ ตอนนั้นข้านึกถึงคำพูดของเซียนจิ้วชง”
“เซียนจิ้วชงเคยกล่าวว่า เมื่อมีศิษย์คนหนึ่งแสดงความปรารถนา ก็จะมีศิษย์อีกสิบคนที่ต้องการแสดงความปรารถนาเดียวกัน”
“การให้กำเนิดเป็นความปรารถนาที่ไม่มีวันสิ้นสุด เป็นไปไม่ได้ที่จะมีศิษย์เพียงคนเดียวที่ต้องการลูกแฝด”
“ถ้าตอนนี้ปรุงยาเพียงเม็ดเดียว ต่อไปเมื่อมีคนมาขอพรข้าอีก ข้าจะทำอย่างไร จะต้องปรุงยาอีกหรือ ช่างยุ่งยาก”
“ข้าคิดวิธีที่จะแก้ปัญหาได้ตลอดไป นั่นก็คือใช้เทพเวทอันล้ำเลิศของข้า ยืมพลังลมปราณจากฟ้าดิน ดึงเอาแก่นแท้ของเต๋า เปลี่ยนกฎบางอย่าง เพื่อหลอมแม่น้ำสายหนึ่งให้กลายเป็นอาวุธวิเศษ”
“ผู้ใดที่ดื่มน้ำจากแม่น้ำนี้ จะตั้งครรภ์ลูกแฝดในท้อง”
“ข้าตั้งชื่อแม่น้ำนี้ว่าแม่น้ำแฝด”
ลู่หยางเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนถาม “…อย่าบอกนะว่าต่อมาท่านเกิดความคิดแปลกๆ สร้างแม่น้ำอีกสายหนึ่งชื่อแม่น้ำแม่ลูก ผู้หญิงที่ดื่มน้ำแล้วจะตั้งครรภ์ และลูกที่เกิดมาล้วนเป็นผู้หญิง?”
“นั่นไม่ใช่…”
ลู่หยางถอนหายใจโล่งอก
“ข้าสร้างแม่น้ำแม่ลูกก่อนที่จะสร้างแม่น้ำแฝดเสียอีก”
เซียนอมตะสงสัย “เจ้ารู้เรื่องแม่น้ำแม่ลูกได้อย่างไร มีบันทึกในตำราโบราณหรือ?”
“ท่านคิดเอ
