“เออ นี่เป็นวิธีที่ดีนะ!”
เมิ่งจิ่งโจวหัวเราะพลางผ่อนคลายลง อย่างไรเสียตอนนี้เถาเหยาเย่ก็ควบคุมร่างของพวกเขาทั้งสามคนอยู่ พวกเขาจึงไม่ต้องทำอะไรมาก
“ข้าก็นึกวิธีนี้ขึ้นมาแบบกะทันหัน จะว่าไปศิษย์น้องเถามีพรสวรรค์จริงๆ ข้าเพียงส่งสายตาให้นาง นางก็เข้าใจความหมายของข้าแล้ว”
ลู่หยางภูมิใจในตัวเองที่คิดวิธีนี้ขึ้นมาได้
ตอนแรกหม่านกู่ยังงุนงงไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น พยายามต่อต้านมายาภาพ แต่ถูกลู่หยางห้ามไว้
“นี่เป็นมายาภาพที่ศิษย์น้องเถาสร้างขึ้น ทำให้พวกเราทั้งสามคนไม่เวียนหัว”
ในความเป็นจริง การต่อสู้ของลู่หยางทั้งสามคนเป็นไปอย่างห้าวหาญ มีความสง่างามราวกับแม่ทัพโบราณที่กวาดล้างศัตรูนับพัน เถาเหยาเย่ควบคุมทั้งสามคนได้คล่องแคล่วขึ้นเรื่อยๆ ต่อสู้จนทำให้ผู้คนแตกกระเจิงดั่งดอกไม้ร่วงโรย
ห้าเซียนเหยี่ยนซานสบตากัน เห็นความตกตะลึงในแววตาของกันและกัน
คงต้องบอกว่าสมกับเป็นศิษย์สำนักเวิ่นเต๋า วิธีการต่อสู้ช่างแตกต่างจากผู้บำเพ็ญทั่วไป
“นี่มันวิธีการต่อสู้แบบไหนกัน!?”
ผู้คนในหลุมโคลนต่างตกตะลึง แต่ไหนแต่ไรมา การโจมตีพร้อมกันสามคนมักจะไม่ได้ผลเต็มที่ เพราะทั้งสามคนไม่เป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน หรือการประสานงานไม่ดีพอ ทำให้ไม่สามารถใช้พลังได้เต็มที่
อย่างเช่นพวกเขาเจ็ดคนที่ล้อมโจมตีลู่หยาง แท้จริงแล้วพลังที่ใช้ได้ก็เทียบเท่าแค่สามสี่คนเท่านั้น
แต่เมื่อมองดูลู่หยางทั้งสามคน หลังจากรวมตัวกัน พลังการต่อสู
