กเขาเพิ่งมาถึงด่านปราบปีศาจสองสามวัน อาศัยอยู่ในป่าทึบ ไม่ค่อยติดต่อกับผู้คน คนที่รู้จักพวกเขามีน้อยมาก
“พระสององค์นั่นเป็นใคร ศิษย์วัดม้าขาวหรือ? หรือว่าศิษย์วัดฝูถู?”
มีคนสังเกตเห็นลู่หยางกับเมิ่งจิ่งโจว สองคนหัวล้านเพียงสองคนในที่นี้ โดดเด่นในหมู่คน ศิษย์เสือขาวขมวดคิ้ว
“ข้าเคยตามอาจารย์ไปเยือนวัดม้าขาวและวัดฝูถู ไม่เคยเห็นสองคนนี้มาก่อน?”
“พระจรจัดหรือ? หรือมาจากวัดไม่มีชื่อที่ไหน?”
ในฐานะศิษย์สำนักสี่ทิศ เขามักคิดว่าสำนักที่ต่ำกว่าชั้นหนึ่งลงมาล้วนเป็นสำนักไร้ชื่อ ไม่คู่ควรให้เขาสนใจ อันเข่อไร้ความรู้สึกบนใบหน้า นางใช้หางตามองลู่หยางกับเมิ่งจิ่งโจวแวบหนึ่ง เทียบกับผู้แข็งแกร่งขั้นสร้างฐานในความทรงจำ ไม่ตรงกับใคร จึงไม่สนใจพวกเขา
ต้วนหงฉินแห่งกระบี่เทียนเวิ่นเห็นว่าสองคนนั้นมีเพียงพลังขั้นสร้างฐานช่วงปลาย จึงไม่สนใจพวกเขา คู่ต่อสู้ของเขามีเพียงผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองคำที่ซ่อนตัวอยู่ในฝูงชน พวกผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองคำเหล่านี้มาแย่งชิงบัวคู่แฝดเพื่อลูกหลาน พวกเขาจะไม่สู้จนถึงที่สุด หากเกิดการต่อสู้ถึงชีวิต คนพวกนี้จะถอยก่อนใคร
ลู่หยางกับเมิ่งจิ่งโจวได้ยินคนรอบข้างคาดเดาว่าพวกเขาเป็นพระจากสำนักไหน เส้นเลือดที่หน้าผากปูดโปน เจ้าเป็นพระเสียเอง ทั้งตระกูลเจ้าเป็นพระไปหมด!
“ทั้งหมดเป็นเพราะเจ้า บังคับให้ข้าโกนหัว!”
ลู่หยางโจมตีก่อน เมิ่งจิ่งโจวเตรียมรับมือเรื่องนี้ไว้แล้ว
“โทษข้า? ชัดๆ ว่า
