ออกจากสมาคม ชั่วคราวลาจากห้าเซียนเหยี่ยนซาน ลู่หยางกับเมิ่งจิ่งโจวกลับมาที่โรงเตี๊ยม สั่งเด็กรับใช้ไปซื้ออาหารดีๆ จากแถวนี้มาส่งที่ห้องของแต่ละคน
“อ้อ อย่าเอาเต้าหู้มานะ”
ขณะขึ้นบันไดลู่หยางกำชับเด็กรับใช้
“นอนเตียงนี่สบายจริงๆ!”
ลู่หยางกลับถึงห้อง กระโดดพรวดเดียวลงบนเตียงใหญ่นุ่มนิ่ม ใบหน้าเปี่ยมสุข
“ใช่ไหมล่ะ นอนสบายมากเลย”
หวงโต้วโต้วที่มีเวลาตายเกินสามแสนปีเห็นด้วยอย่างยิ่งกับความคิดของลู่หยาง ตอนนี้นางก็แค่นอนอยู่ในห้วงจิต อารมณ์ดีก็นอนมากหน่อย อารมณ์ไม่ดีก็นอนน้อยหน่อย น่ายินดีที่อารมณ์นางดีตลอด
เซียนอมตะรอครู่ใหญ่ก็ไม่ได้ยินลู่หยางตอบ นางจึงสังเกตว่าลู่หยางหลับไปแล้ว ปากอ้าเล็กน้อย หลับลึก ชีวิตในป่าลึกสองสามวันนี้เหนื่อยเกินไป ลู่หยางต้องระแวดระวังตลอดเวลา เหมือนเส้นเอ็นที่ตึงเครียด พอสัมผัสสภาพแวดล้อมที่สบาย ทั้งคนก็ผ่อนคลายลงหมด สถานการณ์ของเมิ่งจิ่งโจวก็คล้ายกับลู่หยาง พอถึงก็ทิ้งตัวนอน เขาถูกตามใจมาแต่เล็ก อยากได้ดาวบนฟ้าที่บ้านก็หามาให้ได้ ไม่เคยลำบากในป่าลึกแบบนี้มาก่อน
“ท่านแขก อาหารที่สั่งมาแล้วค่ะ”
เด็กรับใช้เคาะประตูเบาๆ เซียนอมตะกลัวจะปลุกลู่หยาง จึงเข้าควบคุมร่างของลู่หยางชั่วคราว ไปเปิดประตู
“ชู่ เบาๆ หน่อย กำลังนอนอยู่!”
เซียนอมตะชูนิ้วขึ้นกลางอากาศ พูดเบาๆ เตือนเด็กรับใช้ว่าเสียงดังเกินไป
เด็กรับใช้ส่งถาดให้เซียนอมตะ โดยสัญชาตญาณก็ลดเสียงลง
“ได้ขอรับ ท่านแขก”
