จากคำอธิบายของลู่หยาง ทุกคนจึงได้รู้ว่าเมื่อครู่เกิดความเข้าใจผิดครั้งใหญ่ ก้อนสีดำที่ศึกษากันมาครึ่งวันนั้นไม่ใช่ก้อนทองเลยสักนิด
ก็ไม่ได้จะโทษใคร หมูแบกเขามีแต่ความกล้า แต่การที่น้ำดีหลั่งมากเกินไปจนเกิดนิ่วนั้น ปกติจะเกิดกับสัตว์ปีศาจตั้งแต่ขั้นแก่นทองคำขึ้นไปเท่านั้น ห้าเซียนเหยี่ยนซานก็ไม่เคยมีโอกาสได้เจอสัตว์ปีศาจขั้นแก่นทองคำมาก่อน ที่ไม่รู้ก็เป็นเรื่องปกติ
ที่สำคัญที่สุดคือ ใครจะคิดว่าขั้นแก่นทองคำก็ยังเป็นนิ่วได้?
“ก็ปกติแหละ”
เมื่อเจอคำถามของลู่หยาง เซียนอมตะก็ตอบอย่างเป็นเรื่องธรรมดา “คนธรรมดาเป็นนิ่วธรรมดา คนขั้นแก่นทองคำก็ต้องเป็นนิ่วขั้นแก่นทองคำสิ มันก็สมเหตุสมผล”
“เจ้านี่ประสบการณ์น้อยไป เชื้อโรครู้จักไหม ที่อยู่ในร่างกายทำให้เจ้าป่วยน่ะ ข้าเคยเห็นผู้บำเพ็ญวรยุทธ์เพิ่มขึ้น เชื้อโรคก็เพิ่มขึ้นตาม เชื้อโรคขั้นทารกแรกเกิดทำให้เป็นหวัด เจ้าเคยเห็นไหม?”
เซียนอมตะโอ้อวดความรู้แปลกๆ อย่างภาคภูมิใจ
ลู่หยางส่ายหน้า อย่าว่าแต่เคยเห็นเลย แค่ได้ยินก็ยังไม่เคย
“ยุคโบราณเชื้อโรคบำเพ็ญพร้อมกับสิ่งมีชีวิต ก่อปัญหาไม่น้อย เซียนอิงเทียนถึงได้ตั้งด่านฟ้าผ่า ก็เพื่อช่วยให้ผู้บำเพ็ญขั้นสูงกำจัดเชื้อโรคด้วย ให้ผู้บำเพ็ญฆ่าเชื้อโรคตอนฝ่าด่านฟ้าผ่า”
เซียนอมตะเผยความลับอีกเรื่อง
“สามน้อย เจ้าไม่รู้จักของก็อย่าไปตะโกนมั่ว!”
พี่ใหญ่จมูกเหยี่ยวดุสามน้อยที่รับหน้าที่ชำแหละ
สามน้อยก็น้อยใจ เมื่อ
