กี้พวกท่านแต่ละคนแข่งกันเดา ไม่มีใครรู้ว่านี่เป็นนิ่ว แต่ตอนนี้กลับมาโทษข้า?
เป็นพี่ใหญ่ก็ต้องมีเหตุผลบ้างสิ
สามน้อยคิดพลางควักถุงน้ำดีของหมูแบกเขาออกมา
หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า… หมูแบกเขามีแต่ความกล้าไม่ใช่คำอุปมา แต่เป็นการบรรยายความจริง
“หมูแบกเขากล้าจริงๆ เห็นปีศาจก็พุ่งเข้าชน แม้แต่ตระกูลมังกรกับตระกูลหงส์ก็ไม่เว้น”
เซียนอมตะเล่าประสบการณ์
“ไม่โดนทุกคนเกลียดหรือ?”
“ไม่หรอก ทุกคนหลบห่างกันหมด ลองคิดดู สัตว์ปีศาจส่วนใหญ่สู้ด้วยปากกับเล็บ เจ้าชนะหมูแบกเขา แต่โดนน้ำดีกระเด็นใส่ทั้งตัว ทั้งขมทั้งฝาด ใครจะทนไหว?”
“แต่ข้าได้ดัดแปลงตามลักษณะพิเศษของหมูแบกเขา สร้างอาหารเลิศรสจานหนึ่ง ได้รับคำชมมากมาย”
“เซียนสร้างอะไรหรือ?”
“มะระต้มน้ำดี แก้ร้อนถอนพิษ”
ลู่หยางสะท้านโดยไม่รู้ตัว “ของแบบนี้ยังได้รับคำชมอีก? ใครมีโชคได้ชิม?”
“เซียนจิ้วชงไง ตอนนั้นเขายังไม่ได้เป็นเซียน ถูกพิษร้ายเข้า ข้าช่วยเขาไว้ เห็นเขาหมดแรง ก็เลยทำมะระต้มน้ำดีแก้ร้อนถอนพิษให้สักถ้วย”
“เขาฟื้นขึ้นมาอย่างเชื่องช้า ดื่มไปคำหนึ่ง พูดคำว่า ‘ดี’ แล้วก็หมดสติไปอีก”
“อาจจะเป็นเพราะถูกพิษจนควบคุมร่างกายไม่ได้ ตอนเห็นข้าถือของกินเข้าไปยังดิ้นสุดแรง ตอนพูดคำว่า ‘ดี’ ใบหน้าบิดเบี้ยว น่าสงสารจริงๆ”
“…น่าสงสารจริงๆ”
“แล้วพิษหายไหม?”
“หาย หลังเขาฟื้นก็อาเจียนครึ่งวัน พิษออกมาหมดเลย”
ลู่หยาง: “…”
ทำไมวิธีถอนพิษนี้มันไม่เหมือนที่ข้าคิดไว้เ
