งกิ่ง ล้างในทะเลสาบ ใช้เป็นตะเกียบ นางค่อยๆ คีบชิ้นหนึ่ง ใส่เข้าปาก ดูเพลิดเพลินมาก
“อืม อร่อย”
“ว่าแต่ ทำไมพวกเจ้าปีศาจต้องแปลงร่างเป็นมนุษย์ด้วย?”
เซียนอมตะถามขึ้นกะทันหัน
“ไม่ใช่ว่าร่างปีศาจเคลื่อนไหวในป่าทึบได้สะดวกกว่าหรอกหรือ?”
ทั้งสี่คนผุดลุกขึ้นทันที ยืนมองลงมา จ้องเซียนอมตะไม่วางตา
“เจ้ารู้ว่าพวกเราเป็นปีศาจ?!”
“เห็นออกตั้งนานแล้ว”
“แล้วทำไมเจ้าถึงไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย?”
“ทำไมต้องมีปฏิกิริยาด้วย?”
หลี่ฉางกำลังจะชมว่ากล้าหาญดี ก็รู้สึกว่าเนื้อปลาที่ลื่นลงท้องเหมือนเปลี่ยนจากน้ำเป็นไฟ ลุกไหม้อยู่ในท้อง เผาจนเส้นลมปราณแปดสายขาด ทั้งร่างหมดแรง เหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นบนหน้าผาก
ตุบ!
หลี่ฉางล้มลง กุมท้องดิ้นไปมาบนพื้น อีกสามคนก็เช่นกัน ล้มลงบนพื้น มองเซียนอมตะที่ดูไร้พิษภัยด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ ทั้งสี่คนเผยร่างแท้ออกมา หลี่ฉางเป็นจิ้งจอก อีกสามคนเป็นเม่น งู และแมวป่าลิงซ์
เซียนอมตะพบว่าพิษในเนื้อปลาไม่น้อย ถึงขั้นกัดกร่อนร่างไม้ของลู่หยาง ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ นางคงต้องกลับไปหาลู่หยางในไม่ช้า นางแอบหมุนเวียนผลการบำเพ็ญอมตะ ขับไล่พิษจากเนื้อปลา
“เจ้านี่มันปลาอะไรกัน! ใส่ยาพิษมายังไง!”
หลี่ฉางเบิกตาโพลง เบี่ยงเบนความสนใจของเซียนอมตะ แอบใช้วิชายุทธ์ต่อต้านพิษ หลังจากแกะความปลอมของพวกเขาได้แล้วยังทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ถึงขั้นชวนกินข้าว แล้วใส่ยาพิษในอาหาร คนผู้นี้ช่างมีเล่ห์เหลี่ยมจริงๆ!
“ก็รา
