“เก็บๆ เก็บๆ เก็บเห็ด เก็บได้ดอกเห็ดเล็กๆ…”
เสียงเพลงโบราณดังก้องในป่าทึบ เสียงไพเราะอ่อนหวาน สดใส ร่าเริง ฟังปุ๊บก็รู้ว่าเจ้าของเสียงเป็นเด็กสาวที่ร่าเริงสดใส
แต่ถ้ามีใครได้เห็นรูปลักษณ์ของเจ้าของเสียง จะต้องตกใจมากแน่ๆ เจ้าของเสียงเป็นชายหัวโล้น หน้าตาสง่างาม สวมเสื้อผ้าที่ทำจากใบไม้ปกปิดร่างกาย ยากที่จะจินตนาการว่าคนแบบนี้จะร้องเพลงเด็กได้
เซียนอมตะนั่งยองๆ อยู่ริมทะเลสาบ มองดูรูปร่างของร่างกาย กลอกตาไปมา
“ไอ้หนูลู่หยางนี่หน้าตาก็ไม่ได้น่าเกลียด แต่ก็เป็นผู้ชายนี่นา ในเมื่อลู่หยางไม่อยู่ เปลี่ยนเป็นรูปร่างของข้าดีกว่า?”
เซียนอมตะคิดแล้วก็ทำเลย ในเมื่อได้ออกมาเที่ยว ไม่มีใครควบคุม ก็ทำอะไรตามใจชอบสิ นางชูนิ้วสองนิ้วขึ้นมาจรดริมฝีปาก เอ่ยพึมพำบางอย่างเบาๆ ทำให้เกิดการสั่นสะเทือนของสวรรค์และพิภพ ทำให้พื้นที่โดยรอบพร่าเลือนบิดเบี้ยว
เมื่อพื้นที่กลับคืนสู่สภาพเดิม คนที่นั่งยองๆ อยู่ริมทะเลสาบไม่ใช่ลู่หยางหัวโล้นอีกต่อไป แต่เป็นเด็กสาวอายุราวสิบหกสิบเจ็ด เด็กสาวมีใบหน้าไร้เดียงสา ดวงตาโตเป็นประกาย ผมยาวสยายถึงเอว สวมชุดกระโปรงสีเหลืองนวล เท้างามเปลือยเปล่า เหมือนคุณหนูบ้านไหนแอบหนีออกมา แม้แต่เสื้อผ้ายังไม่ได้แต่งตัวให้เรียบร้อย
“ฮิๆ ข้าน่ารักจัง”
เซียนอมตะเห็นตัวเองกลับมาเป็นรูปร่างเดิมในทะเลสาบ ยิ้มอย่างมีความสุข นางนั่งอยู่ริมทะเลสาบ เท้าเปลือยเปล่า เตะน้ำเล่นเป็นระยะๆ ทำให้เกิดระล
