อกคลื่นเป็นวงกลม
ปลาตัวเล็กถูกคลื่นบนผิวน้ำดึงดูด นึกว่ามีอาหาร ว่ายเข้ามาใกล้ พอเห็นว่าเป็นมนุษย์เล่นน้ำ ก็ว่ายจากไปอย่างผิดหวัง
แม้ว่าเซียนอมตะจะสามารถเนรมิตอะไรก็ได้ในห้วงจิตของลู่หยาง แต่นั่นก็เป็นแค่สิ่งที่สร้างขึ้นในจิต เล่นไปก็ไม่มีความรู้สึก ไม่เหมือนตอนนี้ แค่เตะน้ำสองทีก็รู้สึกสนุก น้ำในทะเลสาบเย็นฉ่ำ เท้าเล็กๆ แช่อยู่ในน้ำ สบายจนทำให้นางยิ้มหน้าบาน
นางเก็บกิ่งไม้ยาวๆ กิ่งหนึ่งจากริมทะเลสาบ ใช้พลังเซียนของตนเป็นเส้นเบ็ด พันรอบกิ่งไม้ ทำเป็นคันเบ็ดอย่างง่ายๆ
“เฮ้โย!”
นางไม่ได้ใส่เหยื่อด้วยซ้ำ โยนเบ็ดลงไปเลย เน้นที่ความสบายใจ เส้นเบ็ดที่รวมตัวจากพลังเซียนมีแค่เส้นเดียว แต่นั่นก็คือพลังเซียน เป็นพลังเฉพาะของเซียน ไม่จำเป็นต้องใช้เหยื่อ เส้นเบ็ดนั่นแหละคือเหยื่อที่ดีที่สุด
เซียนอมตะหรี่ตานอนเอกเขนกอยู่ริมทะเลสาบ ไม่รู้ใช้วิชาอะไร ริมทะเลสาบเป็นโคลน แต่นางนอนอยู่ตรงนั้น บนตัวไม่มีคราบสกปรกแม้แต่นิดเดียว ถ้าลู่หยางอยู่ตรงนี้ก็จะจำได้ว่า นี่คือคาถาซักผ้าที่เขาคิดถึงมาก แต่คาถาซักผ้าที่เซียนอมตะใช้นั้นเหนือกว่าที่หลันถิงสอนหลายระดับ เข้าขั้นวิชาเซียนแล้ว ใช้แทบไม่ต้องใช้พลังเลย
ไม่นานก็มีปลาตัวใหญ่ติดเบ็ด กัดเส้นเบ็ดแน่น ปลาตัวใหญ่อยากจะแปรร่างเอาพลังเซียนเส้นนี้ แต่ระดับต่างกันมากเกินไป ไม่สามารถแปรร่างได้
“ติดเบ็ดแล้วหรือ?”
เซียนอมตะลุกพรวดขึ้นมา ดวงตาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น
