มือขวาออกแรงดึง ปลาหัวโตตัวหนึ่งกระโดดพ้นผิวน้ำ
“อ้าว เป็นปลาหัวโตนี่เอง ไม่สวยก็ไม่อร่อย ไม่มีคุณค่าทางอาหารด้วย”
เซียนอมตะส่ายหน้าอย่างผิดหวัง ตบหน้าปลาหัวโตเบาๆ บอกให้มันคายเบ็ด แล้วโยนกลับลงทะเลสาบ
“ชาติหน้าเกิดใหม่เป็นสัตว์ที่อร่อยๆ นะ”
เซียนอมตะเตือนปลาหัวโต ไว้ชีวิตมัน สัตว์น้ำต้องรู้จักตอบแทนบุญคุณ ปลาหัวโตยังไม่มีสติปัญญา จะฟังเข้าใจได้อย่างไร
หลังจากปลาหัวโตจากไป สัตว์น้ำนานาชนิดก็ติดเบ็ดมา ทั้งปลา กุ้ง ปู หอย รวมถึงสิ่งมีชีวิตที่เพิ่งเกิดขึ้นหลังยุคโบราณอีกมากมาย เซียนอมตะไม่รู้จักพวกมันด้วยซ้ำ ไม่รู้จักก็ไม่เป็นไร นางมีประสบการณ์และความเชี่ยวชาญในการทำอาหารมากมาย อะไรกินได้ อะไรกินไม่ได้ แค่ลองชิมครั้งเดียวก็รู้ ไม่นานข้างๆ เซียนก็เต็มไปด้วยสัตว์น้ำ นางกลัวสัตว์น้ำจะหนี จึงเอาน้ำกับดินดำมานวดเข้าด้วยกันทำเป็นโคลน แล้วใช้โคลนล้อมเป็นวงเล็กๆ กักสัตว์น้ำทั้งหมดไว้
ทันใดนั้น เงาดำสายหนึ่งพุ่งขึ้นมาจากผิวน้ำอย่างรวดเร็ว ทั้งตัวเต็มไปด้วยหนาม เหมือนเม่น แต่หนามสั้นกว่าเม่นมาก ทะเลสาบนี้ใหญ่กว่าทะเลสาบที่เต่าแก่ควบคุมหลายเท่า เจ้าของทะเลสาบที่ควบคุมที่นี่ได้ก็ต้องมีพลังไม่ธรรมดา
เงาดำคือเจ้าของทะเลสาบ พลังขั้นแก่นทองคำระดับสูง ไม่รู้ว่ามีมนุษย์และปีศาจกี่คนถูกมันกลืนกินตอนที่มาดื่มน้ำ มันเห็นเซียนอมตะ น้ำลายไหลยืด แม้จะดูเหมือนเด็กสาวขั้นสร้างฐานระดับสูง แต่ไม่รู้ทำไม มันรู้ส
