ามเมตร ดูแล้วไม่น่าเข้าใกล้
ลู่หยางรีบดึงตัวเองกับเมิ่งจิ่งโจวกลับลงดิน
ทั้งสองโผล่หัวขึ้นมาอีกครั้ง เห็นสัตว์ปีศาจที่คล้ายเสือคล้ายเสือดาวนอนกินซากกวางอยู่บนพื้น
ทั้งสองมองประสานตากับปีศาจ ต่างอึ้งไปครู่หนึ่ง จากนั้นสัตว์ปีศาจก็คำรามลั่น ทั้งสองก็รีบดาดินหนีอีกครั้ง
ในที่สุด ทั้งสองก็ปีนขึ้นมาจากดินสำเร็จ พยุงตัวด้วยไม้เท้า ไม่รู้ว่าผ่านความยากลำบากอะไรมาบ้าง
“นี่มันไม่ใช่การฝึกฝน นี่มันชัดๆ เลยคือถูกส่ง…”
คำว่า “เป็นทาส” ยังไม่ทันหลุดจากปาก ก็ถูกลู่หยางขัดขึ้น
“อย่าพูดมั่ว นี่คือการฝึกฝนที่พี่ใหญ่มอบให้พวกเรา!”
ลู่หยางมีความระแวดระวังสูงกว่าเมิ่งจิ่งโจวอีกระดับ กลัวว่าพี่ใหญ่จะมีวิธีดูสถานการณ์ของพวกเขา จึงกะพริบตาใส่เมิ่งจิ่งโจวรัวๆ
กังวลว่าเมิ่งจิ่งโจวจะทำให้พี่ใหญ่โกรธ แล้วเพิ่มความทรมานให้ทั้งสองคนอีกชั้น
เมิ่งจิ่งโจวพลันนึกขึ้นได้ รีบแก้คำพูด: “พบ…พบว่าขั้นของพวกเรายังไม่มั่นคง ให้มาสู้รบที่นี่เพื่อหาจังหวะทะลวงขั้น!”
“พวกเราจะไปไหนกันดี ไม่อาจอยู่ที่นี่ตลอดไปได้”
ลู่หยางเดินสะดุดๆ รู้สึกว่าการมีชีวิตรอดช่างยากเย็น
“ไม่ต้องร้อน เมื่อที่นี่คือจุดเชื่อมต่อระหว่างดินแดนกลางกับเขตปีศาจ ต้องมีเมืองใหญ่แน่นอน! ข้าได้ยินคนในตระกูลบอกว่าราชวงศ์ต้าเซี่ยตั้งเมืองไว้หกเมืองที่นี่ เพื่อป้องกันเผ่าปีศาจ ลุงข้าคนหนึ่งก็รักษาการอยู่ในเมืองหนึ่งในนั้น!”
“หืม? บนแขนเจ้านั่นอะไร?”
ลู่หยางสังเ
