ออกมาแล้วลู่หยางก็รู้สึกว่าจะแย่
สายตาของหยุนจือค่อยๆ ตกลงบนไหล่ลู่หยาง ในชั่วขณะนั้น ลู่หยางรู้สึกราวกับมีกระบี่คมกริบพาดอยู่ที่ลำคอ เขาเดินอยู่บนเส้นความตาย ห่างจากความตายเพียงความคิดเดียว โชคดีที่ความรู้สึกนี้มาเร็วไปเร็ว พี่ใหญ่เบนสายตากลับ ไม่ได้ถือสาความอยากรู้เกินควรของลู่หยาง พูดต่อไป
“หลายร้อยปีก่อน ข้าบำเพ็ญถึงขั้นสร้างฐานระดับปลาย เตรียมสร้างแก่นทองคำ ตอนนั้นอาจารย์เห็นว่าพรสวรรค์ของข้าหาได้ยาก อนาคตจะรับภาระใหญ่ได้ จึงบอกความลับบางอย่างให้ข้า ให้ข้าเตรียมพร้อมสำหรับเรื่องในอนาคต หนึ่งในนั้นคือเรื่องที่ผู้ไม่ประสงค์ออกนามในยุคโบราณหลอมดวงดาวเป็นทวีป ดวงดาวส่วนใหญ่ในปัจจุบันเป็นเพียงภาพลวงตา ดวงดาวจริงๆ อยู่ใต้เท้าพวกเรานี้เอง”
วงการบำเพ็ญเห็นพ้องกันว่า ต้องถึงขั้นทารกแรกกำเนิดถึงจะมีคุณสมบัติรู้ว่าดวงดาวเป็นของปลอม ส่วนชาวบ้านและผู้บำเพ็ญทั่วไปให้คิดว่าโลกสงบสุขก็พอ ไม่อย่างนั้นชาวบ้านและผู้บำเพ็ญทั่วไปก็จะคิดว่า ผู้ไม่ประสงค์ออกนามในยุคโบราณเคยหลอมดวงดาวเป็นทวีปครั้งหนึ่ง ตอนนี้จะมีการหลอมทวีปเป็นดวงดาวอีกครั้งหรือไม่? เพิ่มความกังวล ไม่บอกทุกคนดีกว่า
“ข้าน่าจะเคยบอกเจ้าว่า ตอนเด็กข้าเติบโตในพื้นที่ลับ ภายหลังถึงออกจากพื้นที่ลับมาอยู่สำนักเวิ่นเต๋า”
ลู่หยางพยักหน้า พี่ใหญ่เคยบอกจริงๆ นางบอกว่าตั้งแต่เด็กก็อยู่ในพื้นที่ลับ พบแต่ผู้บำเพ็ญ มาอยู่สำนักเวิ่นเต๋าก็เช่นกัน ดัง
