นั้นนางจึงไม่เข้าใจนิสัยของคนธรรมดา ไม่รู้ว่าคนธรรมดาอาบน้ำร้อนจัดไม่ได้ –นี่คือคำอธิบายตอนที่พี่ใหญ่ทายาให้ลู่หยางหลังเขาอาบน้ำร้อนจัด ผิวแดงบวม
“ในพื้นที่ลับไม่มีท้องฟ้ายามค่ำคืน เมื่อข้าออกจากพื้นที่ลับมาสู่โลกภายนอก เห็นใต้ม่านราตรี ดวงดาวระยิบระยับ รู้สึกว่าภาพนี้งดงามยิ่งนัก ยามว่างจากการบำเพ็ญ ข้ามักนอนบนหญ้าดูดาว นับดาว”
“เมื่ออาจารย์บอกข้าว่าจริงๆ แล้วบนฟ้าไม่มีดวงดาวมานานแล้ว ตอนนั้นข้าไม่ได้แสดงออกมาภายนอก แต่ในใจผิดหวังมาก ดวงดาวที่ข้าเห็นทุกวันเป็นเพียงภาพลวงตาที่หลงเหลือมาจากสามแสนปีก่อน คิดถึงจุดนี้แล้ว ก็ไม่รู้สึกว่าท้องฟ้ายามราตรีงดงามอีกต่อไป”
“ตอนข้าครุ่นคิดว่าจะสร้างแก่นทองคำอะไร ข้าอ่าน《ตำราแก่นทองคำ》 พบว่า ‘ทอง คือของแข็งแกร่งคงทนไม่เสื่อมสลาย ยา คือสิ่งสมบูรณ์ผุดผ่องไร้ที่ติ’”
ลู่หยางแว่บความคิดประหลาดขึ้นมา พี่ใหญ่ ท่านคงไม่ทำเรื่องเหลือเชื่อแบบนั้นหรอกนะ…
ได้ยินหยุนจือเล่าต่อ
“ตอนนั้นข้าคิดว่า แก่นทองคำไร้ตำหนิและไม่เสื่อมสลาย ไม่ใช่ดวงดาวในใจข้าหรอกหรือ? เมื่อไม่มีดวงดาว ทำไมข้าไม่ใช้แก่นทองคำแทนดวงดาว สร้างท้องฟ้าอันงดงามในยุคโบราณขึ้นมาใหม่?”
ลู่หยางคิดในใจ สมแล้ว พี่ใหญ่ ท่านคิดแบบนี้จริงๆ
“ในบรรดาแก่นทองคำ ขั้นหนึ่งดีที่สุด ดังนั้นข้าจึงสร้างแก่นตามดวงดาวในใจ สร้างแก่นทองคำขั้นหนึ่งชนิดใหม่ขึ้นมา เรียกว่าแก่นดาวระยิบระยับ ตอนเริ่มต้น วิธีสร้างแก่นยังไม
