นใจ ถ้าเลียนแบบได้ก็เหลือเชื่อเกินไปแล้ว คิดก็รู้ว่ากระบวนการสร้างแก่นไม่ได้ง่ายอย่างที่พี่ใหญ่เล่า อะไรคือสร้างแก่นมากขึ้นความเร็วก็เพิ่มขึ้น พูดแบบนี้สมเหตุสมผลหรือ?
น่าแปลกใจที่พี่ใหญ่เขียนในประสบการณ์สร้างแก่นว่า “การสร้างแก่นของข้าไม่มีค่าให้อ้างอิงใดๆ อย่าเลียนแบบ ผู้ใดเลียนแบบข้าตาย ผู้ใดทำเหมือนข้าตาย” บางครั้งลู่หยางรู้สึกว่าช่องว่างระหว่างคนกับคนยิ่งกว่าคนกับสุนัขเสียอีก ต่างก็บำเพ็ญเซียนเหมือนกัน ทำไมท่านถึงเหลือเชื่อขนาดนี้?
“เซียน แก่นไร้เทียมทานของท่านสู้พี่ใหญ่ได้ไหม?”
ลู่หยางถามเบาๆ
เซียนอมตะไม่แยแสเรื่องนี้
“ก็แค่กองแก่นทองคำเท่านั้น แก่นทองคำไร้ประโยชน์จะมีจำนวนมากแค่ไหนก็เป็นขยะ ในฐานะรองประมุขสายอมตะ เจ้าต้องจำไว้ว่า สายของพวกเราให้ความสำคัญกับคุณภาพมาตลอด ไม่ได้ให้ความสำคัญกับปริมาณ เด็กน้อยคนนี้มีแต่ปริมาณมาก แก่นทองคำของข้ามีคุณภาพสูง ทั้งสองไม่อาจเปรียบกันได้”
“ท่านกล้าพูดแบบนี้ต่อหน้าพี่ใหญ่หรือ?”
“ไม่กล้า”
พูดอย่างหน้าตาเฉย
“…”
ลู่หยางคิดว่าตนมีพี่ใหญ่และเซียนอมตะเป็นที่พึ่งสองแห่ง ที่พึ่งทั้งสองน่าจะทำให้การบำเพ็ญราบรื่น ตอนนี้ดูแล้ว ที่พึ่งทั้งสองนี้พึ่งไม่ได้สักคน พูดถึง พี่ใหญ่อายุเท่าไหร่กันแน่?
