เอิญพบร่องรอยการเคลื่อนไหวของสาวกลัทธิจิ่วอิ่ว ท่านซูลงมือ ทำลายแผนการของพวกเขา พาพวกเราเห็นกระบวนการสร้างหินเลือดหงส์”
“พวกเจ้าเห็นการแช่หินเลือดหงส์ด้วยเลือดหงส์ที่มณฑลลั่วเฟิง?”
ไต้ปู้อฟานไม่รู้สึกประหลาดใจกับเรื่องนี้
“พี่ไต้รู้เรื่องนี้?”
ลู่หยางตกใจ
ไต้ปู้อฟานกลอกตา
“คิดก็รู้ได้ มีที่ไหนที่แหล่งแร่ที่เกิดจากการล่มสลายของผู้บำเพ็ญขั้นรวมร่างจะขุดได้สี่พันปี หงส์ไม่มีเนื้อหรือไง มีแต่พลาสมา? ก็เพราะหาเลือดหงส์ยาก กลัวว่าถ้าพูดเรื่องนี้ออกไป ตระกูลหงส์จะอับอายโกรธแค้น ไม่ยอมขายเลือดอีก”
ลู่หยาง “…ก็ได้”
“ต่อมาน้องหลี่เลื่อนขั้น ได้รับเศษความทรงจำในอดีตชาติ รู้ว่าตัวเองเคยเป็นประมุขลัทธิจิ่วอิ่ว”
หลังจากลู่หยางเล่าจบ ไต้ปู้อฟานไม่พูดอะไร นิ้วชี้เคาะโต๊ะเป็นจังหวะ
“การเวียนว่าย กลับชาติมาเกิด ลัทธิจิ่วอิ่ว… ลัทธิจิ่วอิ่วเชื่อว่าในโลกมีสถานที่เวียนว่ายตายเกิดที่เรียกว่าจิ่วอิ่ว และหลี่หาวเหรินก็เป็นการกลับชาติมาเกิดของประมุขลัทธิจิ่วอิ่ว…”
“พี่ไต้ มีการกลับชาติมาเกิดจริงหรือ?”
พี่ไต้ส่ายหน้า
“ไม่รู้ แต่มีเรื่องเล่าลือมากมาย เช่น ทางเหนือมีเด็กศักดิ์สิทธิ์คนหนึ่ง ทั่วร่างเปล่งรัศมีทอง เกิดมาก็รู้แจ้ง เหาะเหินเดินอากาศได้ เป็นเซียนกลับชาติมาเกิด ชาวบ้านเห็นเป็นเทพเจ้า”
“แล้วความจริงล่ะ?”
“มีคนโง่คนหนึ่งบำเพ็ญไม่ถึงขั้น ทารกแรกกำเนิดหลุดออกมา”
เมิ่งจิ่งโจว “…”
“หรืออย่างในสำนักเล็กๆ แ
