การบำเพ็ญ”
หยุนจือนึกถึงการคาดเดาเกี่ยวกับบทบาทของสี่ลัทธิมารใหญ่
“หรือว่าลัทธิจิ่วอิ่วสร้างจุดเริ่มของผลการบำเพ็ญวัฏสงสารได้ตั้งแต่นานมาแล้ว?”
“ปล่อยวางจิตใจ อย่าคิดอะไรทั้งสิ้น”
หลี่หาวเหรินรีบทำจิตใจให้ว่างเปล่า ไม่มีฝุ่นละอองแม้แต่น้อย ไม่คิดอะไรเลย
ดวงตาทั้งสองของหยุนจือราวกับบรรจุดวงดาวทั้งฟ้า งดงามยิ่งนัก สะกดจิต ดูเหมือนจะรวมความลึกลับทั้งหมดของโลกไว้ในนั้น ทำให้คนหลงใหล ดวงตาคู่นี้ราวกับดวงตาในตำนานที่มองทะลุทุกสิ่ง หรือเหมือนตาทิพย์หนึ่งในหกอภิญญาของพุทธะ มีเพียงไต้ปู้อฟานที่รู้ว่านี่คือวิชาที่พี่ใหญ่คิดค้นขึ้นเอง ในโลกนี้มีเพียงนางคนเดียวที่ใช้เป็น
หลี่หาวเหรินรู้สึกว่าความลับทั่วร่างของตนถูกพี่ใหญ่มองทะลุปรุโปร่ง ทั้งประสบการณ์การเติบโต กระบวนการบำเพ็ญ เส้นทางจิตใจ … ทุกสิ่งล้วนหนีไม่พ้นดวงตาคู่นี้
หยุนจือเก็บสายตากลับ หลับตาแล้วลืมขึ้น ดวงตากลับมาเป็นปกติ หลี่หาวเหรินถอนหายใจโล่งอก เมื่อครู่แรงกดดันจากพี่ใหญ่รุนแรงเกินไป
“ที่แท้ก็อย่างนี้นี่เอง”
น้ำเสียงเต็มไปด้วยความมั่นใจที่ไม่อาจโต้แย้ง ราวกับหยั่งรู้บางสิ่งบางอย่าง
ลู่หยางรีบถาม “พี่ใหญ่มองเห็นอะไรหรือ?”
หยุนจือพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยและเย็นชา
“ที่แท้ก็มีสิ่งที่ข้ามองไม่เห็นด้วยเหมือนกัน”
ลู่หยาง “…”
