ินพยักหน้างงๆ หลังจากลู่หยางรับปากว่าจะถมหลุม พวกเขาก็ไม่ได้ซักไซ้เรื่องหลุมอีก
ในหลุมมืดสนิท หากมองทะลุความมืดได้ จะเห็นซากหงส์เฒ่านอนอยู่ที่ก้นหลุม
ตามที่เจียงซานบอก หงส์เฒ่าผู้ล่วงลับท่านนี้สมัครใจให้ฝังที่นี่ ส่วนมีเรื่องลับอะไรแอบแฝง เขาก็ไม่รู้แล้ว
“ท่านซู ข้ารู้สึกว่า…”
“เรียกข้าว่าอี้เหริน”
ซูอี้เหรินหาโอกาสแก้ไขคำเรียกของหลี่หาวเหรินได้เสียที น้ำเสียงนางอ่อนโยนราวกับประคองนุ่น ทำให้วีรบุรุษต้องหลงใหล ไม่มีใครเชื่อมโยงนางกับผู้ฝึกร่างกายเมื่อคืนได้
แม้ซูอี้เหรินจะเป็นผู้ฝึกร่างกาย แต่นางไม่ได้มีกล้ามเนื้อแบบผู้อาวุโสที่สามที่เต็มไปด้วยพลังระเบิด รูปร่างนางได้สัดส่วนตามที่คนส่วนใหญ่ชื่นชอบ เหมือนนักกีฬาในชาติก่อนของลู่หยาง
“อี้…อี้เหริน…” หลี่หาวเหรินพูดติดๆ ขัดๆ
“อื้ม” ซูอี้เหรินยิ้ม
“ข้ารู้สึกว่าพวกเราอาจจะไม่…”
ก่อนที่คำว่า “ไม่เหมาะสม” จะหลุดออกมา นิ้วชี้ของซูอี้เหรินก็แตะริมฝีปากหลี่หาวเหรินเบาๆ
“หาวเหริน ข้ารู้ว่าเจ้ายังไม่อาจยอมรับความจริงนี้ในทันที พวกเราล้วนเป็นผู้บำเพ็ญ มีอายุขัยยาวนาน ลองเปิดใจให้กันทีละน้อย ค่อยๆ ทำความรู้จักกัน หากสุดท้ายแล้วยังรู้สึกว่าไม่เหมาะสม เจ้าค่อยพูดเรื่องเลิกรา ตกลงไหม?”
หลี่หาวเหรินพูดคำปฏิเสธไม่ออก ได้แต่พยักหน้าเบาๆ
ซูอี้เหรินยิ้มปล่อยมือ ชิ่นเหยียนเหยียนที่มองอยู่ข้างๆ โกรธจนกระทืบเท้า
นิ้วชี้ของซูอี้เหรินดูเหมือนแตะริมฝีปากหลี่หาว
