มาย”
“เลือดของหงส์แก่ย้อมหินให้แดง หินนี้ก็คือหินเลือดหงส์ที่เห็นอยู่ตอนนี้”
ลู่หยางคิดในใจว่านี่เจ้าเป็นหงส์หรือเป็นผานกู่กันแน่
“ตอนเด็กๆ ข้าได้ยินเรื่องนี้ คิดว่าเป็นตำนาน จนกระทั่งมาถึงสำนักเวิ่นเต๋า ตอนที่อาจารย์สอนความรู้เรื่องการหลอมของ ข้าถึงได้รู้ว่า หินเลือดหงส์ในบ้านเกิดของข้า เป็นหินที่ถูกย้อมด้วยเลือดหงส์จริงๆ หินเลือดหงส์เป็นวัสดุชั้นเยี่ยมในการหลอมของ”
“หงส์หรือ…”
เซียนอมตะได้ยินคำที่ไม่ได้ยินมานาน นึกถึงเรื่องบางอย่าง
“สมัยก่อนไม่เพียงกิเลน ทั้งตระกูลมังกรและตระกูลหงส์ล้วนมีคนที่มีโอกาสเป็นเซียน ตอนนั้นตระกูลมังกรและตระกูลหงส์เลือกสรรอัจฉริยะของเผ่าปีศาจออกมาสองคนอย่างพิถีพิถัน มีพรสวรรค์ล้ำเลิศ และยังได้รับการสนับสนุนอย่างเต็มที่จากสองตระกูล มีความหวังที่จะเป็นเซียนสูงมาก”
“แต่ดูกิเลนสิ บอกว่าเป็นสัตว์โปรดของสวรรค์และพิภพ แท้จริงแล้วหมายถึงไม่มีรากเหง้า โดดเดี่ยวไร้แรง ปีศาจส่วนใหญ่ไม่เห็นด้วยกับเขา”
“กิเลนเคยเผชิญหน้ากับศัตรูที่แข็งแกร่งมากมาย ล้วนไม่ใช่คู่ต่อสู้ เขาเอาชนะศัตรูที่ไม่มีทางเอาชนะได้มากมาย ก้าวขึ้นมาอย่างรวดเร็วในหมู่ปีศาจ แนวคิดผลการบำเพ็ญของกิเลนใกล้เคียงกับแนวคิดผลการบำเพ็ญของอัจฉริยะตระกูลมังกรและตระกูลหงส์ หากจะเป็นเซียน ต้องมีการต่อสู้ถึงตายครั้งหนึ่ง หลีกเลี่ยงไม่ได้”
“กิเลนมีโชควาสนายิ่งใหญ่ สู้หนึ่งต่อสอง เอาชนะอัจฉริยะของตระกูลมังกรและตระกู
