ลหงส์ได้สำเร็จ บรรลุผลการบำเพ็ญ กลายเป็นเซียนกิเลน”
“เซียนกิเลนฆ่าอัจฉริยะของตระกูลมังกรและตระกูลหงส์หรือไม่?”
เสียงของเซียนอมตะราบเรียบ แต่ลู่หยางก็ยังได้ยินแววโหดร้ายในนั้น
ใช่แล้ว การเป็นเซียนไม่ใช่การเล่นๆ ผู้ชนะได้ทุกอย่าง ผู้แพ้เสียทุกอย่าง และอาจเสียแม้กระทั่งชีวิต
“ไม่นี่ พวกเขาแต่งงานกัน”
“หา?”
“ปีศาจนับถือผู้แข็งแกร่ง หลังจากอัจฉริยะของตระกูลมังกรและตระกูลหงส์แพ้เซียนกิเลน ก็หลงรักเขา สุดท้ายทั้งสามคนก็แต่งงานกันอย่างราบรื่น เดิมทีข้าอยากไปร่วมงานแต่งของเซียนกิเลน แต่เซียนกิเลนบอกว่าข้าสวยเกินไป ไปแล้วจะขโมยซีนพวกนาง ก็เลยไม่ให้ข้าไป”
“น่าเสียดาย ข้ายังคิดจะอวดฝีมือในงานแต่งของเซียนกิเลนด้วย”
“เจ้าอยากทำอะไรในงานแต่งของเซียนกิเลน?”
“ทำอาหารสิ ข้าบอกเจ้านะ ในพวกเซียนกิเลนกับอีกสี่คนนั้น ไม่มีใครรู้จักทำงาน ไม่รู้จักกิน มีแค่ข้าคนเดียวที่ทำอาหารเป็น”
เซียนอมตะทำหน้ารังเกียจ รู้สึกว่าเซียนกิเลนกับอีกสี่คนนั้นน่าอับอายเกินไป
ลู่หยางรู้สึกว่าที่เซียนกิเลนไม่เชิญเซียนอมตะไปก็มีเหตุผล งานแต่งงานนี่ ต้องเชิญคนมากมาย ถ้าเซียนอมตะทำอาหาร คงทำให้ยาแก้พิษไม่พอแจก
“ต่อมาข้าคิดว่ายังไงก็เป็นเพื่อนแต่งงาน ไม่ให้ของขวัญก็ไม่ได้ จึงส่งผลไม้เซียนที่ข้าอวยพรไว้ไป แถมยังเขียนอย่างใส่ใจว่า ‘มอบให้ปีศาจที่งดงามที่สุด’”
“ข้าได้ยินว่าของขวัญชิ้นนี้สร้างความวุ่นวายไม่น้อย อาจเป็นเพราะพวกเขาไม่เคย
