“เหตุผลที่พวกเขาสามคนห้ามข้ามีสองข้อหลักๆ”
“ข้อแรก ที่ผู้คนแย่งชิงทรัพยากร ไม่ใช่แค่เพื่อมีชีวิตอยู่ แต่ยังเพื่อมีชีวิตที่ดีขึ้น หากทุกคนแก่แต่ไม่ตาย ครอบครองทรัพยากรมหาศาล เด็กเกิดใหม่ก็จะมีชีวิตที่ยากลำบาก พวกเขาต้องคอยเล่ห์เหลี่ยมกับพวกปีศาจแก่ หรือไม่ก็อ้อนวอนขอทรัพยากรที่รั่วไหลจากง่ามนิ้ว เป็นเช่นนี้ต่อไป ยิ่งเกิดทีหลัง ชีวิตก็ยิ่งยากลำบาก พวกเขาเกิดมาไม่ใช่เพื่อมีความสุข แต่เพื่อทนทุกข์ นานวันเข้า โลกจะกลายเป็นที่ที่ซบเซาไร้ชีวิตชีวา”
“ข้อที่สอง อายุขัยของสิ่งมีชีวิตล้วนมีข้อจำกัด ซึ่งก็ถือเป็นกฎเกณฑ์อย่างหนึ่ง หากทำให้ทุกคนเป็นอมตะ จะขัดแย้งกับกฎเกณฑ์อายุขัย นี่จะสั่นคลอนรากฐานของผลการบำเพ็ญอมตะ”
“ข้าเห็นว่าแม้พวกเขาจะไม่ฉลาดเท่าข้า แต่สองข้อนี้พูดมีเหตุผลมาก ข้าจึงยอมรับ”
“แต่เจ้าวางใจได้ลู่หยาง แม้ข้าจะทำให้ทุกคนเป็นอมตะไม่ได้ แต่มอบจุดเริ่มของผลการบำเพ็ญอมตะให้เจ้าหนึ่งดวง ทำให้เจ้าเป็นอมตะยังไม่มีปัญหา”
เซียนอมตะพูดอย่างใจกว้าง:
“เป็นไง จะเข้าร่วมสายอมตะของข้าไหม มาอยู่กับข้า รับรองว่าเจ้าจะมีแต่ความสุข อยากได้อะไรก็ได้ ต่อไปเจ้าก็จะเป็นผู้นำอันดับสองแห่งสายอมตะ!”
“ข้าขอถามก่อน สายอมตะมีคนทั้งหมดกี่คน?”
“สามคน ข้า เจ้า ปู่เย่าเหลียน ตำแหน่งของเจ้าสูงกว่าปู่เย่าเหลียนด้วยนะ อมตะไม่ตาย ฮิๆ รู้แล้วใช่ไหมว่าโควตานี้มีค่าแค่ไหน?”
เซียนอมตะหัวเราะซื่อๆ
เซียนทั้งห้าในยุคโบราณล
