โหดกับตัวเองจริงๆ นะ
ชิ่นเหยียนเหยียนนอนอยู่บนพื้น เห็นหลี่หาวเหรินไร้ยางอายใส่วิกผม ทั้งโกรธทั้งแค้น
อยากร้องไห้ แต่กลั้นน้ำตาไว้
“เจ้าชนะ ไปแต่งงานกับแม่ข้าเถอะ ข้าไม่ขวาง! พวกเจ้าจะทำอะไรก็ทำไป! แต่ข้าจะไม่มีวันเรียกเจ้าว่าพ่อ!”
หลี่หาวเหริน “!!”
เขายังไม่ทันดีใจกับชัยชนะนานเลย ก็ถูกข่าวหนักหน่วงนี้ทำให้มึนงง
“แต่งงาน…” หลี่หาวเหรินพึมพำเบาๆ แล้วเปลี่ยนเป็นเสียงดัง “กับแม่เจ้า?!”
หลี่หาวเหรินหันไปมองพ่อแม่และซูอี้เหรินที่แก้มแดง “แม่ ไม่ใช่บอกว่าหมั้นหมายตั้งแต่ในครรภ์หรือ!”
แม่หลี่หลบสายตา ไม่กล้ามองหน้าลูกชาย “ก็ใช่ไง ตอนนั้นอี้เหรินก็ชี้ที่ท้องแม่ บอกว่านางจะแต่งงานกับลูก”
“การหมั้นหมายตั้งแต่ในครรภ์เข้าใจแบบนี้เหรอ!”
“ขอเม็ดแตงโมหน่อย” ลู่หยางแย่งเม็ดแตงโมจากเมิ่งจิ่งโจวมาครึ่งหนึ่ง สองคนกะเทาะกินเหมือนกระรอก
ลู่หยางครุ่นคิด “หญิงแก่สามพัน ประคองอะไรนะ?”
