ยโอกาสจับข้อเท้าหลี่หาวเหริน ทุ่มลงพื้นอย่างแรง
นางใช้ยันต์เสริมพลังเพิ่มพลังให้ร่างกายชั่วคราว แม้จะเจ็บปวดไปสักพักหลังจากนี้ แต่ตอนนี้ไม่มีเวลาสนใจเรื่องนั้น!
หลี่หาวเหรินใช้มือสองข้างยันพื้น เปลี่ยนท่าทางรับแรง ใช้ท่ากระต่ายถีบนกอินทรี เตะกลับไป
ชิ่นเหยียนเหยียนก็ไม่ใช่คนธรรมดา ปกติผู้ใช้ยันต์จะถนัดโจมตีระยะไกล เมื่อถูกประชิดตัวก็จะแพ้
แต่นางไม่เหมือนคนอื่น ฝึกวิธีต่อสู้ระยะประชิดมาเป็นพิเศษ
ทั้งสองคนเริ่มต่อสู้ประชิดตัว หมัดต่อหมัด เสียงดังปังๆ ไม่มีใครยอมใคร
ทันใดนั้น หลี่หาวเหรินทำท่าหลอก พุ่งศีรษะใส่ชิ่นเหยียนเหยียน
ชิ่นเหยียนเหยียนถูกโจมตีโดยไม่ทันตั้งตัว มึนงง ล้มลงพื้นดังตุ้บ
“เสริมพลังที่ผม?!”
ลู่หยางตกใจ ภาพนี้ช่างคล้ายกัน ในงานแลกเปลี่ยนกับสำนักธาตุทั้งห้า เมิ่งจิ่งโจวก็ใช้ท่าไร้ยางอายนี้เอาชนะคู่ต่อสู้
เมิ่งจิ่งโจวตกใจยิ่งกว่าลู่หยาง การฝึกร่างกายจนถึงผมเป็นวิชาพิเศษของผู้อาวุโสที่สาม และมีเงื่อนไขในการฝึกเข้มงวดมาก
หลี่หาวเหรินเรียนมาจากไหน? และเรียนสำเร็จได้อย่างไร?
หลี่หาวเหรินสังเกตเห็นทั้งสองคน ยิ้มแล้วถอดวิกผมออก
การฝึกร่างกายสามารถฝึกถึงผมได้ การหลอมอาวุธก็ย่อมหลอมวิกผมได้เช่นกัน
“พี่เมิ่งใช้ท่านั้นเอาชนะศัตรู ทำให้ข้าได้แรงบันดาลใจมาก แต่ข้าไม่ใช่ผู้ฝึกร่างกาย ฝึกผมไม่ได้ จึงได้แต่โกนผม หลอมวิกผม วันนี้ลองดูแล้ว ผลลัพธ์ไม่เลว”
ลู่หยาง “…”
เมิ่งจิ่งโจว “…”
เจ้า
