อกขึ้น ยันต์อรุณรุ่งยังไม่ทันออกฤทธิ์ก็ถูกหอกฟันเป็นสองท่อน
“แตก!”
หอกเหมือนมังกรว่ายน้ำ เคลื่อนไหวในการต่อสู้ ทุกการโจมตีแฝงความดุดัน
ความเร็วตอนสะบัดหอกเร็วกว่าเสียง เสียงฝ่าอากาศดังขึ้น ปลายหอกปรากฏห่างจากชิ่นเหยียนเหยียนไม่ถึงสามนิ้ว
ม่านตาชิ่นเหยียนเหยียนหดเล็กลง การโจมตีนี้หลบอย่างไรก็ไม่พ้น “ยันต์วัชระ!”
นางหันศีรษะไปทางขวาอย่างรวดเร็ว ปลายหอกผ่านไหล่ ส่งเสียงโลหะกระทบกัน
ชิ่นเหยียนเหยียนกัดนิ้ว ใช้เลือดเป็นสื่อ วาดยันต์ในอากาศ ค้อนยักษ์ปรากฏเหนือศีรษะหลี่หาวเหริน
“ทุ่ม!”
หลี่หาวเหรินได้แต่ยกหอกขึ้นรับการโจมตีนี้ ค้อนหนักและแรงทุบจนสองมือของหลี่หาวเหรินชา หอกหล่น
“วาดยันต์กลางอากาศ พรสวรรค์ด้านยันต์เยี่ยมจริงๆ!”
ลู่หยางเห็นชิ่นเหยียนเหยียนใช้ยันต์ราวกับไม่ต้องเสียเงิน คิดว่าเป็นของที่บ้านให้
แต่จากพรสวรรค์ด้านยันต์ที่แสดงออกมา ยันต์พวกนี้คงเป็นฝีมือนางเองทั้งหมด
“ไม่มีอาวุธแล้ว ดูเจ้าจะสู้อย่างไร!”
ชิ่นเหยียนเหยียนใช้ยันต์ความเร็ว ร่างกลายเป็นสายฟ้า โน้มตัวไปข้างหน้า พุ่งใส่หลี่หาวเหริน
หลี่หาวเหรินไม่พูดอะไร ชกสองหมัด เขาไม่ใช่ผู้บำเพ็ญที่ใช้อาวุธต่อสู้ สิ่งที่เขาถนัดจริงๆ คือการหลอมละลาย!
ชิ่นเหยียนเหยียนหยิบยันต์วัชระสามแผ่น จะป้องกันหมัดของหลี่หาวเหริน
ใครจะคิดว่าหลี่หาวเหรินหลอมละลายกำแพงที่เกิดจากยันต์วัชระทันที เขาฉีกกำแพง เตะชิ่นเหยียนเหยียนกระเด็น
ชิ่นเหยียนเหยียนฉว
