ลู่หยางเริ่มคิดว่าควรบอกเรื่องที่อาจารย์แต่งเรื่องเพ้อเจ้อให้พี่ใหญ่รู้หรือไม่
หากบอกพี่ใหญ่ อาจารย์ต้องโดนจัดการแน่ แต่ถ้าไม่บอก อาจถูกพี่ใหญ่คิดว่าตนร่วมมือกับอาจารย์
“ด้านหนึ่งคืออาจารย์ อีกด้านคือพี่ใหญ่ ตัดสินใจยากจริงๆ”
ลู่หยางถอนหายใจยาว รู้สึกว่าตนติดอยู่ตรงกลาง ทำอย่างไรก็ไม่ถูก
เขาหยิบเหรียญทองแดงออกมา ตัดสินใจให้โชคชะตาเป็นผู้เลือก
ลู่หยางดีดเบาๆ เหรียญทองแดงส่งเสียงใสกังวาน หมุนอย่างรวดเร็วในอากาศ เหมือนลูกกลม
สายตาทั้งสามคนจับจ้องที่เหรียญ เงยหน้าแล้วก้มหน้า
ปึ้ก
หงายขึ้น
“ดูเหมือนสวรรค์จะประสงค์ให้อาจารย์พินาศ”
“พี่ลู่ ลองอีกครั้งเถอะ”
หลี่หาวเหรินปลอบ เขาเคยได้ยินผู้อาวุโสโจวซินบ่นว่าท่านเต๋าปู้ อวี่เชื่อถือไม่ได้ตอนแช่ในหินหลอมละลาย
แต่ถึงอย่างไร เจ้าสำนักก็คือเจ้าสำนัก
ลู่หยางพยักหน้า จริงๆ แล้วเขาก็ไม่อยากฟ้อง จึงดีดเหรียญอีกครั้ง
เหรียญตกพื้น คว่ำลง
หลี่หาวเหรินถอนหายใจ เจ้าสำนักรอดตัวแล้ว
แต่กลับได้ยินลู่หยางถอนหายใจข้างๆ “ดูเหมือนสวรรค์จะประสงค์ให้อาจารย์พินาศ”
“เดี๋ยวก่อนพี่ลู่ ทำไมหงายก็บอกพี่ใหญ่ คว่ำก็บอกพี่ใหญ่? แล้วต้องเป็นยังไงถึงจะไม่บอกพี่ใหญ่?”
“ก็ต้องเป็นตอนที่เหรียญตั้งขึ้นสิ”
เห็นหลี่หาวเหรินงง เมิ่งจิ่งโจวจึงอธิบายให้ “เจ้าคิดดู เหรียญตกพื้นมีสองแบบ ตกราบหรือตั้งขึ้นใช่ไหม?”
“ใช่”
“ดังนั้นลู่หยางมีโอกาสสองในสามที่จะไม่บอกเรื่องนี้ให้พี่ใหญ่รู้ โอก
