เช้าวันรุ่งขึ้น ทั้งสามคนมาถึงจุดนัดพบ
หลี่หาวเหรินมาเป็นคนแรก ดูท่าทางเขาจะประหม่าอยู่บ้าง
มีม้าแก่อยู่ ลู่หยางก็ไม่ต้องกระวนกระวายนั่งเรือบิน
“ไม่น่าเชื่อนะ ไอ้หนูเจ้าไม่เห็นบอกอะไรสักคำ ที่แท้ก็มีคู่หมั้นด้วยหรือ?”
เมิ่งจิ่งโจวขยิบตาล้อเลียนหลี่หาวเหริน
เขาในฐานะทายาทคนโตของตระกูลเมิ่ง ตั้งแต่ยังไม่เกิด ผู้มีอำนาจในเมืองหลวงก็มาเยี่ยมเยือน หวังจะผูกสัมพันธ์กับตระกูลเมิ่งผ่านเมิ่งจิ่งโจว
หลังจากเมิ่งจิ่งโจวเกิด คนมาสู่ขอยิ่งเหยียบธรณีประตูจนพัง
“ถ้าไม่ใช่เพราะข้าต้องบำเพ็ญ ตอนนี้ข้าก็คงมีชีวิตที่รุ่งเรืองในเมืองหลวงแล้ว”
เมิ่งจิ่งโจวรู้สึกอาลัยอาวรณ์และเศร้าใจอยู่บ้าง
หลี่หาวเหรินปลอบ
“สมดังคำโบราณว่า คนเราได้อะไรมาก็ต้องเสียอะไรไป ท่านแม้จะเสียโอกาสที่จะเป็นคุณชายผู้มั่งมีในเมืองหลวง แต่ก็ได้รากฐานหยางบริสุทธิ์ที่ใครๆ ต่างฝันถึงมาแทน”
ลู่หยางก็ปลอบอยู่ข้างๆ
“ใช่แล้ว คิดในแง่ดีเถอะ จงทะนุถนอมโอกาสที่ยังได้พูดคุยกับผู้บำเพ็ญหญิงในตอนนี้ไว้ พอท่านสร้างแก่นทองคำโสดสำเร็จ แก่นทองคำจะสร้างแรงผลักโดยอัตโนมัติ ผลักผู้หญิงรอบข้างออกไป ท่านจะไม่มีโอกาสแม้แต่จะพูดคุย”
เมิ่งจิ่งโจวโกรธมาก
“ไอ้โจร อย่ามาทำลายจิตใจในการบำเพ็ญของข้า! ข้าไม่เคยได้ยินว่าแก่นทองคำโสดมีความสามารถแบบนี้!”
ลู่หยางพูดอย่างสงบ “นี่เป็นความลับโบราณที่ไม่ถ่ายทอด คนทั่วไปข้าไม่บอกหรอก!”
เมิ่งจิ่งโจวมองลู่หยางอย่างสงสัย น
