ม ขังคนไม่ได้
พี่จี๋พูดจบก็ลอยจากไป ทิ้งสามคนไว้วาดวงกลมอยู่ที่เดิม
“แย่แล้ว พี่จี๋ยอมแพ้เจ้าแล้ว”
เมิ่งจิ่งโจวยินดีในความทุกข์ของผู้อื่น ล้อลู่หยาง
“วาดคุก!”
ลู่หยางอับอายจนโกรธ รีบวาดวงรอบเมิ่งจิ่งโจว เมิ่งจิ่งโจวร้องลั่น ถูกขังในคุกใต้ดิน
เมิ่งจิ่งโจวใช้กำลังทำลายคุก ออกมาก็วาดวงรอบลู่หยางทันที ขังลู่หยางไว้ “วาดวงล้อมขัง!”
“วาดคุก!”
“วาดวงล้อมขัง!”
“วาดคุก!”
“วาดวงล้อมขัง!”
“เจ้าสัตว์นรก เจ้าก่อกรรมทำเข็ญมากมาย วิญญาณแค้นนับไม่ถ้วน ดูอาตมาจับเจ้าขังคุก ไม่มีวันได้ผุดได้เกิด!”
“พระหัวโล้น วันนี้ใครจะขังใครยังไม่รู้ ข้าอยากดูนักว่าเจ้าจะออกจากวงที่ราชันมารวาดได้หรือไม่!”
“เฮ้ย! รับท่านี้!”
“รับท่านี้!”
สองคนฝึกวิชาที่เพิ่งเรียนรู้ด้วยการต่อสู้จริง ความชำนาญเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
มีเพียงหม่านกู่ที่ไม่สนใจสิ่งรบกวน วาดวงกลมซ้ำๆ อยู่ข้างๆ
สุดท้ายสองคนสู้จนพลังวิเศษหมด หยุดการต่อสู้พร้อมกัน
สองคนนั่งบนพื้น เหนื่อยจนหอบ พวกเขาต่อสู้ไปตะโกนท่าไปจนปากแห้งลิ้นแห้ง จึงใช้วิชาที่เหลืออยู่รวบรวมน้ำในอากาศ ดื่มอย่างสะใจ
“พี่หม่านกู่ ในที่สุดก็หาท่านเจอ”
ร่างหนึ่งเดินเข้ามาในป่าไผ่ หาหม่านกู่เจอ
“หลี่หาวเหริน?”
ลู่หยางจำคนที่มาได้
“อ้าว พี่ลู่ พี่เมิ่ง ก็อยู่ที่นี่”
หลี่หาวเหรินทักทาย
“พี่หม่านกู่ ค้อนใหญ่ที่พี่ฝากข้าดัดแปลง ข้าดัดแปลงเสร็จแล้ว”
“เร็วจัง เร็วๆ เอาออกมาให้ข้าดูหน่อย”
ได้ยินว
