น์หลายต่อ!”
จริงด้วย พูดถึงความเป็นมิตร ไม่มีอาวุธไหนสู้อมยิ้มแท่งใหญ่ได้
ลู่หยาง “…”
แย่แล้ว ข้าถึงกับรู้สึกว่าเหตุผลของหลี่หาวเหรินมีเหตุผล นี่ข้าถูกเซียนอมตะกลืนกลายแล้วหรือ?
หม่านกู่เสริม “แถมอมยิ้มที่น้องหลี่ทำ ถูกกว่าโรงอาหารตั้งสองส่วน”
ลู่หยางเพิ่งนึกได้ว่า โรงอาหารก็เป็นธุรกิจของเขาหลอมอาวุธ เจ้าหลี่หาวเหรินคงอยากเปิดร้านอมยิ้มในโรงอาหาร เลยใช้หม่านกู่ลองของก่อน
“นี่ไม่ใช่เรื่องถูกหรือแพง… ช่างเถอะ พวกเจ้าชอบก็ดีแล้ว”
ลู่หยางหมดแรงจะบ่น ยอมแพ้การทัดทาน
“หืม?”
ลู่หยางได้ยินเสียงส่งความคิดถึงตน
“เป็นอะไร?”
“ศิษย์พี่ใหญ่กลับมาแล้ว ให้ข้ากลับไปที่เขาประตูสวรรค์”
