ปลี่ยนเป็นเส้นทางการไหลเวียนของพลังวิเศษในร่างกายอย่างเป็นธรรมชาติ จึงจะใช้วิชาได้สำเร็จ!”
จี๋หงเหวินเตือนสามคนว่า การเรียนวาดวงล้อมขังต้องไม่มีจิตใจประมาท
หม่านกู่ท่องคาถาในใจ พยายามใช้วิชาวาดวงล้อมขัง เขาเดินวนรอบตัวเองไปมา ก็ยังไม่สำเร็จ
เมิ่งจิ่งโจวเก่งกว่าหม่านกู่ คงเพราะพรสวรรค์ในการเข้าใจดีกว่า หลังจากลองหลายครั้ง บางครั้งก็สร้างคุกที่มองไม่เห็นได้ แต่อัตราความสำเร็จต่ำเกินไป ตอนนี้แน่นอนว่าใช้ในการต่อสู้จริงไม่ได้
“พวกเจ้าไม่ต้องรีบร้อน นึกดูตอนที่ข้าเรียนวิชานี้อยู่ในขั้นแก่นทองคำ แม้จะเป็นเช่นนั้น ก็ใช้เวลาถึงห้าวันจึงเรียนได้”
จี๋หงเหวินกลัวจะทำลายกำลังใจสามคน จริงๆ แล้วเขาใช้เวลาแค่สองวันก็เรียนได้
“ดูลู่หยางเรียนเป็นอย่างไรบ้าง?”
ตอนนี้ลู่หยางหลับตา คาถาวนเวียนอยู่ในสมอง เขาจินตนาการว่าตัวเองเป็นคนที่สร้างวิชานี้ จินตนาการว่าตอนนั้นสร้างวิชานี้ด้วยจิตใจเช่นไร
ลู่หยางลืมตา เปล่งประกายแน่วแน่
“ข้าได้แล้ว!”
ลู่หยางพูดอย่างมั่นใจเต็มที่ สงบนิ่ง ราวกับอาจารย์ยุทธ์ที่ฝึกฝนมาห้าสิบปี ขึ้นเวทีประลอง หัวเราะพลางเอาชนะศัตรูที่แข็งแกร่ง
เสียงของลู่หยางดึงดูดความสนใจของเมิ่งจิ่งโจวและหม่านกู่ พวกเขาหยุดฝึก อยากดูสถานการณ์ของลู่หยาง
จะสำเร็จในครั้งเดียวได้หรือ?
แม้แต่หม่านกู่ที่เชื่อว่าพี่ลู่มีพรสวรรค์ด้านวิชาน่าตกใจ ก็ไม่คิดว่าลู่หยางจะสำเร็จ อย่างน้อยก็ควรฝึกหลายครั้งก่อน
ลู่หยาง
