ารคาดเดาของข้า ไม่แน่ว่าจะเป็นจริง”
หยุนจือไม่อาจรับประกันว่าการคาดเดาของตนถูกต้อง เช่นครั้งที่แล้วที่นางปรึกษากับท่านเต๋าเยี่ยนแห่งสำนักเทียนเช่อเรื่องจุดประสงค์ตัวตนของลัทธิอมตะ การคาดเดาของท่านเต๋าเยี่ยนใกล้เคียงความจริงมากกว่า การคาดเดาของหยุนจือด้อยกว่า
“อย่างไรก็ตาม ลัทธิอมตะถูกกวาดล้างแล้ว โชคดีที่ปัญหาถูกเปิดเผยทันเวลา ทำให้พวกเรามีความเข้าใจใหม่ต่อลัทธิมารอีกสามแห่ง” ฮ่องเต้สรุป
จากนั้น ฮ่องเต้ยังเสนอมาตรการเพิ่มความเข้มงวดต่อลัทธิมารอีกหลายประการ ทำให้เจ้าสำนักทั้งห้าพยักหน้าบ่อยครั้ง
ฮ่องเต้เชี่ยวชาญเรื่องเช่นนี้ที่สุด
ก่อนจบการประชุม หยุนจือพูดเพิ่มอีกเล็กน้อย
“เมื่อฝ่าบาทสอบสวนประมุขลัทธิและรองประมุขลัทธิอมตะเสร็จ รวบรวมข้อมูลครบแล้ว จะส่งคนสองคนนี้ให้สำนักเวิ่นเต๋าจัดการได้หรือไม่?”
ฮ่องเต้ทรงชะงัก แล้วพยักพระพักตร์ หากพูดให้ถูกต้อง ทั้งลัทธิอมตะล้วนเป็นของที่หยุนจือได้มา เพียงแต่นางไม่เอา มอบให้ราชวงศ์ต้าเซี่ย นางต้องการเมื่อไรก็เอาไปได้
“ขออนุญาตถามสักคำ สหายหยุนจือต้องการสองคนนี้ไปทำอะไร?”
“สำนักขาดโรงฆ่าสัตว์”
“หืม?”
