เมื่อผ่านไปหนึ่งคืน ลู่หยางออกมาจากถ้ำที่พัก หาวยาวๆ สดชื่นเปล่งปลั่ง ราวกับฟื้นคืนชีพ เต็มเปี่ยมด้วยพลัง
“อืมม—”
“ฟื้นแล้ว!”
ลู่หยางขยับร่างกาย รู้สึกว่าทั่วร่างเต็มไปด้วยพลัง นอนพักดีๆ หนึ่งคืนได้ผลจริงๆ ลู่หยางนึกถึงเรื่องการทลายลัทธิอมตะ ราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน ความทรงจำยังสดใหม่
ลู่หยางสังเกตเห็นเซียนอมตะกำลังหลับในห้วงจิต เวลาเซียนอมตะหลับนางดูสงบงามสง่า โฉมงามเหนือโลก เส้นสายร่างกายอ่อนช้อย สมบูรณ์แบบตรงตามภาพลักษณ์ของคำว่า “เซียน” ในความคิดของผู้คน เวลาเซียนอมตะไม่พูด นางดูน่าเกรงขามมากสำหรับคนที่ไม่รู้จัก ได้ความเงียบสงบที่หาได้ยาก
“แต่วิญญาณก็ต้องนอนด้วยหรือ?”
ลู่หยางนึกถึงหมอนหวงเหลียงที่เซียนอมตะใช้ ได้แต่สรุปว่าการนอนของนางเป็นเพียง “งานอดิเรก”
เมื่อสัมผัสแสงอาทิตย์ยามรุ่งอรุณ พลังวิเศษในร่างกายก็หมุนเวียนเร็วขึ้นโดยอัตโนมัติ ราวกับมีพลังใหม่พลุ่งพล่านในร่าง
“ใกล้จะถึงขั้นสร้างฐานปลายแล้ว”
ลู่หยางพูดกับตัวเอง นั่งขัดสมาธิอยู่กับที่ ห้าจุดสำคัญชี้ฟ้า เริ่มฝึกคัมภีร์เห็นแจ้งรู้จริงเงียบๆ พลังวิเศษในร่างไหลเวียนตามเส้นทางของวิชา ความเร็วยิ่งเร็วขึ้นเรื่อยๆ ชำระล้างร่างกายของลู่หยางไม่หยุด เสริมสร้างความแข็งแกร่งให้ทุกส่วนของร่างกาย
ลู่หยางลองใช้โอกาสนี้เสริมสร้างเส้นผม แต่ไม่ได้ผล
“ไม่รู้เมิ่งจิ่งโจวฝึกเส้นผมยังไง”
ลู่หยางนึกถึงตอนที่เมิ่งจิ่งโจวต่อสู้กับคนของสำนักธาต
