ุทั้งห้า ใช้ผมพุ่งชนคู่ต่อสู้อีกฝ่าย ได้ผลดีมาก เขาทิ้งความคิดฟุ้งซ่าน จมดิ่งลงไป ปล่อยให้ร่างกายกลมกลืนเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติ ลมปราณสวรรค์ไหลเข้าสู่ร่างกายไม่หยุด เขาพ่นลมปราณออก หล่อเลี้ยงฟ้าดิน
ในกระบวนการนี้ ระดับของเขาค่อยๆ สูงขึ้น
“หืม? เจ้ากำลังทำอะไร? บำเพ็ญอยู่หรือ?”
เซียนอมตะตื่นขึ้น ขยี้ตางัวเงีย นางรู้สึกว่าระดับของลู่หยางกำลังสูงขึ้นเรื่อยๆ แต่รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง
“ไม่ใช่ ข้ากำลังก้าวหน้า”
ลู่หยางอธิบายอย่างจริงจัง
“ตอนนี้ข้าเป็นครึ่งก้าวสู่ขั้นสร้างฐานปลาย”
“อ้อ งั้นเจ้าใกล้จะถึงขั้นสร้างฐานปลายแล้วสินะ?”
“ใกล้แล้ว แต่ข้าคิดถึงปัญหาหนึ่ง”
“อะไรหรือ?”
“ตอนนี้ข้าเป็นครึ่งก้าวสู่ขั้นสร้างฐานปลาย ถ้าข้าก้าวไปอีกครึ่งของครึ่งก้าว จะยิ่งใกล้ขั้นสร้างฐานปลายใช่ไหม?”
“ใช่”
“ถ้าข้าก้าวไปอีกครึ่งของครึ่งของครึ่งก้าว จะยิ่งใกล้กว่าเดิมใช่ไหม?”
“ถูกต้อง”
“ถ้าข้าก้าวไปครึ่งก้าวจากฐานเดิมไปเรื่อยๆ ก็จะยิ่งใกล้ขั้นสร้างฐานปลายใช่ไหม?”
เซียนอมตะพยักหน้างงๆ
“ข้าไต่ระดับไปเรื่อยๆ แต่ไม่มีวันถึงขั้นสร้างฐานปลาย นั่นหมายความว่าขั้นสร้างฐานปลายเป็นแค่ระดับลวงตา จริงๆ แล้วไม่มีใครเคยถึงใช่ไหม?”
เซียนอมตะขมวดคิ้วคิดครู่หนึ่ง คิดว่าตัวเองคงยังไม่ตื่นดี กลับไปนอนต่อดีกว่า เซียนอมตะเอียงหัว แล้วหลับต่อ
หลังเซียนอมตะหลับไป ลู่หยางยังคงคิดถึงปัญหาปรัชญานี้ คำตอบของปัญหานี้คืออะไรกันแ
