“คนผู้นั้นในวังหลวงอยู่ในเขตหวงห้าม ออกโรงน้อยครั้งนัก เป็นไปได้น้อย เช่นนั้นคงเป็นหยุนจือแห่งสำนักเวิ่นเต๋าสินะ?”
“ก็ไม่ถูกอีก ร่างแยกของข้าซ่อนอยู่ข้างกายเซียนอมตะ ลัทธิอมตะระมัดระวังมาตลอด จะถูกใครแอบเข้ามาถึงถิ่นได้อย่างไร?”
“หรือว่าเซียนอมตะสำนึกได้ กลับใจเป็นคนดี สมัครใจมอบตัวกับราชวงศ์ต้าเซี่ยหรือสำนักเวิ่นเต๋า เพื่อขอความเมตตา?”
นึกถึงคนเหล่านั้นในดินแดนกลาง ร่างสีดารู้สึกยากจะรับมือ หลังจากยุคโบราณสิ้นสุด เขาก็เริ่มวางแผนการณ์ ทุกอย่างวางแผนไว้ดีแล้ว ตามหลักแล้วไม่ควรมีปัญหาใด
สองยุคทั้งต้าชิ่นและต้าอวี๋ ล้วนไม่เกินแผนการของเขา ประกาศว่าภายภาคหน้าจะมีโอกาสเป็นเซียน ให้ผู้คนหลับใหล ให้พวกเขาตื่นขึ้นในยุคทอง สร้างความสับสนวุ่นวาย
มีเพียงราชวงศ์ต้าเซี่ยที่มีบุคคลนอกแผนการปรากฏติดต่อกัน มีผู้เป็นเซียนปรากฏ ผู้เป็นเซียนย่อมไม่ใช่ตัวหมากอีกต่อไป แต่เป็นผู้เล่นที่มีสถานะเท่าเทียมกับเขา ทำให้เขาต้องแก้ไขแผนการหลายครั้ง
“โดยเฉพาะหยุนจือผู้นั้น อายุยังน้อย แต่พรสวรรค์เป็นเลิศทั้งอดีตและปัจจุบัน”
“ท่านผู้เจริญ ขออภัย หยุนจือผู้นี้คือ…”
ผู้ติดตามนึกทบทวนบุคคลสำคัญในดินแดนกลาง ในหมู่ผู้ทรงพลังที่ชี้นำความเคลื่อนไหวของดินแดน ไม่มีใครชื่อหยุนจือเลย ท่านผู้เจริญนั้นนานๆ จะชมใครสักที การชมอย่างไม่เสียดายคำพูดนี่เป็นครั้งแรก พรสวรรค์ของหยุนจือผู้นี้จะน่าตื่นตะลึงเพียงใด?
ร่างดำหัวเราะเย็นชา
