:
“ก็แค่เด็กหญิงน้อยจากสำนักเวิ่นเต๋าเท่านั้น เมื่อร้อยปีก่อนข้าไปดินแดนกลาง นางออกมาต้อนรับข้าด้วยตนเอง ยังกระตือรือร้นถามว่าข้ามาจากที่ใด ข้าไม่อยากคุยด้วย นางก็ไม่กล้าพูดอะไร”
“หลังจากนั้นข้าเห็นว่านางมีฝีมือบ้าง จึงลงมือต่อสู้ ชี้แนะเล็กน้อย หลังจากต่อสู้แล้ว ข้าจะจากไป นางกลับไล่ตามไม่เลิก ให้ข้าชี้แนะนางต่อ ข้าคิดว่ามิตรภาพของผู้บำเพ็ญนั้นจืดจางดั่งน้ำ จะบังคับกันไปไย วาสนาระหว่างเราสองคนแค่นี้ก็ดีแล้ว ชี้แนะมากเกินไปกลับจะกระทบต่อเส้นทางของนาง”
“ข้าใช้วิชาเคลื่อนย้าย หนีไปทันที ไม่อยากพัวพันกับนางมากนัก”
“วิทยายุทธ์ของท่านผู้เจริญเป็นหนึ่งในหมื่นปี”
ผู้ติดตามประสานมือชื่นชม ทำให้ร่างดำหัวเราะก้อง ผู้ติดตามโล่งใจ พัวพันกับยุคทอง เพียงพลาดพลั้งเล็กน้อยก็ตกอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่อาจหวนคืน ยังคงตามท่านผู้เจริญจะปลอดภัยที่สุด
วิทยายุทธ์ของท่านผู้เจริญยิ่งใหญ่ที่สุด วางแผนครอบคลุมหมื่นปี ย่อมได้เปรียบในยุคทอง ตนติดตามท่านผู้เจริญ ได้กินน้ำซุปบ้างก็พอมีความสุขไปชั่วชีวิตแล้ว หากโชคดีอีกนิด อาจได้เป็นเซียนด้วย
ร่างดานึกถึงประสบการณ์การต่อสู้กับหยุนจือเมื่อร้อยปีก่อน รู้สึกว่าเสียหน้า เขาย่อมพูดไม่ได้ว่าข้าเห็นเด็กน้อยผู้นั้นอายุน้อย จึงลงมือก่อน แต่กลับถูกตีจนแตกกระเจิง หนีกระเซอะกระเซิง เขามีชีวิตมานานเท่าไรก็ไม่รู้ กลับพ่ายแพ้ต่อเด็กน้อย ถูกบังคับให้หนี ช่างน่าอับอายยิ่งนัก
คำพูดเหล
