่านี้บอกผู้ใต้บังคับบัญชาไม่ได้ จะเสียความน่าเกรงขาม
ร่างดานึกถึงเรื่องเมื่อร้อยปีก่อน ตอนนั้นเขาแค่อยากไปดูลัทธิอมตะ ว่าห่างจากการสร้างจุดเริ่มของผลการบำเพ็ญอีกเท่าไร ยังไม่ทันได้แตะต้องรังของลัทธิอมตะ ก็ถูกหยุนจือพบเข้า จากนั้นก็เริ่มการต่อสู้ครั้งใหญ่
นึกถึงพลังที่หยุนจือแสดงออกมา ร่างดาคิดว่าหยุนจือสมควรได้ชื่อว่าผู้แข็งแกร่งอันดับหนึ่งแห่งดินแดนกลาง เป็นอุปสรรคที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในยุคทอง ดังนั้นหลังจากนั้น เขาส่งเพียงร่างแยกไปดินแดนกลาง หลีกเลี่ยงการถูกจับ
“หรือว่าราชวงศ์ต้าเซี่ยได้รับพรสวรรค์?”
เรื่องพรสวรรค์นั้นจับต้องไม่ได้ ผู้ที่จะเป็นเซียนได้ นอกจากมีพรสวรรค์และพลัง ยังต้องมีโชคด้วย เช่นผู้บำเพ็ญขั้นข้ามพิบัติที่เรียนรู้วิชาพูดแล้วเป็นจริงคนนั้น เขาก็มีโอกาสเป็นเซียน แต่โชคไม่ดี เจอหวงโต้วโต้วเข้า จึงตายกลางคัน
ร่างสีดำคิดอยู่นาน ก็คิดไม่ออกว่าเป็นอย่างไร จึงเลิกคิดเรื่องนี้
“ช่างเถอะ ไม่คิดเรื่องพวกนี้แล้ว เมื่อร่างแยกถูกฆ่า แสดงว่าเรื่องจุดเริ่มของผลการบำเพ็ญอมตะถูกผู้อื่นพบแล้ว คนในดินแดนกลางจะระวังเซียนแอบเข้ามา หากถูกพบจะยุ่งยากโดยไม่จำเป็น ข้าไม่ไปดินแดนกลางชั่วคราวก็พอ รอจนจุดเริ่มของผลการบำเพ็ญอมตะใกล้สุกงอม ข้าค่อยลงมือเก็บเกี่ยว!”
“หากข้าได้ผลการบำเพ็ญอมตะ ในยุคทอง ข้าย่อมได้เปรียบทั้งหมด!”
“เพียงแต่น่าเสียดายเซียนอมตะ นางถูกกำหนดไว้แล้วว่าฟื้นคืนชีพไม่ได้ ใครใช้ใ
