้องพูดถึงว่าผลการบำเพ็ญนี้เป็นผลผลิตจากการสั่งสมกว่าหมื่นปีของลัทธิอมตะ แค่พูดถึงการใช้จิตนึกสร้างจุดเริ่มของผลการบำเพ็ญ ก็มีข้อจำกัดมากมายแล้ว”
ผลการบำเพ็ญเป็นสัญลักษณ์ของการเป็นเซียน เป็นผลผลิตขั้นสุดท้ายที่สามารถเปลี่ยนแปลงกฎเกณฑ์ของโลก แนวคิดที่แท้จริงนั้นเกินความรู้ของลู่หยางไปมาก นี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาจะเข้าใจได้ในตอนนี้
“จุดเริ่มของผลการบำเพ็ญกับผลการบำเพ็ญต่างกันราวฟ้ากับดิน แค่ข้าอยากจะสร้างจุดเริ่มของผลการบำเพ็ญอมตะกี่อันก็ได้ แต่ผลการบำเพ็ญอมตะมีเพียงหนึ่งเดียวตลอดกาล นั่นคือของข้า”
พูดถึงตรงนี้ เซียนอมตะน้อยแย้มยิ้มมั่นใจ นางเชื่อว่าผลการบำเพ็ญอมตะของนางแข็งแกร่งที่สุด ผลการบำเพ็ญของเซียนอิงเทียนและคนอื่นๆ ล้วนสู้ของนางไม่ได้
ส่วนจุดเริ่มของผลการบำเพ็ญ ในสายตานางล้วนเป็นของไร้ค่า
“แต่จุดเริ่มของผลการบำเพ็ญก็มีโอกาสแทนที่ผลการบำเพ็ญได้”
คำพูดของหยุนจือราวกับสาดน้ำเย็นใส่เซียนอมตะน้อย เซียนอมตะน้อยเข้าใจความหมายของหยุนจือ พลันสงบลงในทันที
“เรื่องนี้เป็นอย่างไรหรือ?”
ลู่หยางถาม
เรื่องของผลการบำเพ็ญ มีเพียงเซียนอมตะน้อยและหยุนจือเท่านั้นที่เข้าใจ ลู่หยางและเซียนอมตะไม่เข้าใจเลย
เซียนอมตะแยกแยะไม่ออกด้วยซ้ำระหว่างผลการบำเพ็ญกับจุดเริ่มของผลการบำเพ็ญ หากไม่ได้อธิบายในตอนนี้ ตัวเขาเองก็ไม่รู้ว่าจุดเริ่มของผลการบำเพ็ญของตนมาได้อย่างไร
หยุนจืออธิบาย
“จุดเริ่มของผลการบำเพ็ญเป็นของดิ
