่ต้องสู้แล้ว ไม่ต้องสู้แล้ว ข้ายอมแพ้ พวกเจ้าอยากรู้อะไรข้าบอกหมด ขอเพียงไว้ชีวิตสุนัขให้ข้าสักชีวิต!”
เซียนอมตะคุกเข่าขอความเมตตา เปลี่ยนท่าทีเร็วเสียจนน่าตกใจ
“พูดมา เจ้าเป็นใครกันแน่! ทำไมถึงแอบอ้างเป็นข้า!”
เซียนอมตะน้อยเลิกศึกษาจุดเริ่มของผลการบำเพ็ญ กระโดดโลดเต้นวิ่งมา ลู่หยางตามหลังมา หยุนจือยืนฟังเงียบๆ อยู่ด้านข้าง
ทั้งสามคนล้วนอยากรู้คำตอบของคำถามนี้
“ข้าคือ…”
เซียนอมตะลากเสียงยาว ดึงความสนใจทั้งสามคน ระดมพลังทั้งหมดในร่าง หันหลังวิ่งหนี จะทะลุกำแพงห้วงจิตออกไปจากที่นี่ให้ได้!
ไม่มีอะไรผิดคาด เขาชนกำแพงเต็มแรง ทะลุออกไปไม่ได้เลย
หยุนจือคาดการณ์ไว้ก่อนแล้ว เสริมความแข็งแกร่งของห้วงจิตลู่หยางไว้
กลอุบายนี้ของเซียนอมตะ ท่านเต๋าปู้ อวี่เคยใช้กับหยุนจือหลายครั้ง ใช้ไม่ได้ผล
“ยังไม่ยอมรับความจริงอีก วิชากำปั้นเซียน!”
หวงโต้วโต้วกำมือทั้งสองต่อยใส่หน้าเซียนอมตะราวสายฝน
“อย่าตีหน้า อย่าตีหน้า คราวนี้ข้าจะสารภาพจริงๆ!”
เซียนอมตะเห็นชัดแล้ว ยอมจำนนแต่เนิ่นๆ ดีกว่าอะไรทั้งหมด
อีกฝ่ายมีประสบการณ์มาก กลอุบายใดๆ ที่นี่ล้วนใช้ไม่ได้ผล
“พูดมา เจ้าชื่ออะไร!” หวงโต้วโต้วอวดอ้างอำนาจ
“ข้าไร้ยางอาย”
