ม่ได้ใช้ฝ่ามือปราบเซียนอมตะทันที ก็เพื่อดูว่าเซียนอมตะจะใช้วิชาอะไรได้บ้าง
“เจ้า…เจ้าเป็นใครกันแน่!”
ความหวาดกลัวของเซียนอมตะมากยิ่งกว่าตอนถูกแย่งผลการบำเพ็ญเสียอีก นี่ช่างแข็งแกร่งเกินไปแล้ว
ในห้วงจิตของเด็กคนนี้มีคนแบบไหนกันบ้าง คนก่อนหน้าใช้วิชาลึกลับแย่งผลการบำเพ็ญของข้าไป
ส่วนคนนี้ก็มีวิทยายุทธสูงส่ง พลังวิเศษไร้ขอบเขต!
“เจ้าก็เคยพูดไว้ไม่ใช่หรือ ว่าจะปราบข้าแทนลู่หยาง”
“เจ้าคือศิษย์พี่ใหญ่ของลู่หยางรึ?!”
เซียนอมตะเสียงดังขึ้นแปดระดับ เบิกตากว้าง ชั่วขณะนั้นถึงกับลืมสถานการณ์ตรงหน้า ในใจด่าลู่หยางว่าไร้ยางอายไม่หยุด
เด็กคนนี้ตั้งความปรารถนาอะไรกันแน่ แต่ละอย่างช่างเหลือเชื่อยิ่งกว่ากัน
เขาคิดว่าการเอาชนะศิษย์พี่ใหญ่ของลู่หยางเป็นเรื่องง่าย จึงรับปากลู่หยาง เข้ามาแย่งร่าง
ตอนนี้ดูเหมือนจะกลับตาลปัตร
ศิษย์พี่ใหญ่ของลู่หยางต่างหากที่ปราบเขาได้อย่างง่ายดาย!
หลุมพรางใหญ่หลวง
เซียนอมตะเข้าใจแล้ว ลู่หยางไม่ได้เป็นศรัทธาของตนเลย เขาแกล้งทำตัวเป็นเหยื่อล่อ แสร้งทำมาตลอด แค่อยากล่อให้ตนเข้ามาเท่านั้น
น่าขันที่ตนยังคิดว่าจะได้แย่งร่างที่เหมาะกับตนอย่างสมบูรณ์ อีกฝ่ายเป็นสายลับจากฝ่ายธรรมะที่แฝงตัวในลัทธิอมตะหรือ?
แต่การแสดงออกของลู่หยางในการแข่งขันก็ไม่เหมือนการแสร้งทำ
เซียนอมตะพลันเข้าใจกระจ่าง รู้ความจริงทั้งหมด – ลู่หยางเป็นคนที่ลัทธิมารอีกสามลัทธิส่งมา! เช่นนี้ทุกอย่างก็อธิบายได้
“ไม
