ายามเถอะ หากเจ้าหนีพ้นหน้าข้าได้ จะให้ข้าวางหน้าไว้ที่ไหน!”
ลู่หยางรู้สึกถึงพลังกดดันดั่งภูผาน่าสะพรึงของเซียนอมตะ เกิดความสิ้นหวัง
หากเขาไม่ชนะ ผลลัพธ์จะเปลี่ยนไปหรือไม่?
หากเขาไม่ขอพร ผลลัพธ์จะเปลี่ยนไปหรือไม่?
หากเขาไม่เข้าร่วมลัทธิอมตะ ผลลัพธ์จะเปลี่ยนไปหรือไม่?
ความตื่นตระหนก เสียใจ หวาดกลัว… อารมณ์มากมายท่วมท้นหัวใจ น่าเสียดายที่สายเกินไปแล้ว
เซียนอมตะเห็นสีหน้าของลู่หยาง อดหัวเราะเยาะไม่ได้ เปลี่ยนกลับเป็นควันหนา บินเข้าห้วงจิตของลู่หยาง
แล้วก็โดนตบทันที เพี้ยะ
เสียงตบดังกังวาล เซียนอมตะถูกตบกระเด็น
“นี่แกเองที่แอบอ้างเป็นข้าหรือ?”
หญิงสาวนิสัยร้ายกาจผู้หนึ่ง เข้ามาทั้งชก ทั้งเตะเซียนอมตะทันที
หากคนนอกที่ไม่รู้เรื่องมาเห็น คงดูเหมือนสาวน้อยใจร้ายรุมทำร้ายคนแก่อายุร้อยปี
“บอกให้รู้ไว้ ในยุคโบราณ แม้แต่อิงเทียนและอีกสามคนยังไม่กล้าทำแบบนี้ แกเป็นต้นหอมต้นไหน!”
“แอบอ้างเป็นข้า ไหว้ท่าเรือหรือยัง ของถวายให้หรือยัง ข้าอนุญาตหรือยัง?”
“ใครกัน!”
เซียนอมตะงุนงง เขายังไม่ทันเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ก็โดนคนตบหน้าเสียแล้ว
ทำไมในห้วงจิตถึงมีคนอื่นอีก ไอ้หมอนนี่ได้รับความนิยมขนาดนี้เลยหรือ ทุกคนต้องต่อแถวแย่งร่างหรือไง?
“แม้แต่ท่านป้าอย่างข้ายังไม่รู้จัก ยังมีหน้ามาเพ่นพ่านข้างนอกอีก?”
เซียนอมตะน้อยไม่พอใจเขามานานแล้ว เขาแอบอ้างชื่อ “อมตะ” ไปหลอกลวงข้างนอก
ส่วนตัวนางเองในฐานะตัวจริง ไม่ก็โด
