นลู่หยางดูถูก ไม่ก็โดนหยุนจือรังแก ชีวิตช่างน่าสงสาร
ในที่สุดก็รอจนเซียนอมตะเข้ามา จะได้จัดการให้สาสม!
รูปร่างของเซียนอมตะนางไม่เคยเห็นมาก่อน ไม่ใช่คนที่นางคุ้นเคย
“วิชากำปั้นเซียน!”
เซียนอมตะน้อยแต่งชื่อขึ้นมามั่ว กำปั้นเล็กๆ ดุจสายฝน ตึงตังๆ ตกลงบนตัวเซียนอมตะ
กำปั้นดูเหมือนไร้ระเบียบ แต่จริงๆ แล้วแยบยลถึงขีดสุด แต่ละหมัดจับทางไม่ได้
เซียนอมตะรู้สึกว่าแต่ละหมัดล้วนตีลงบนจุดสำคัญและจุดอ่อนของตน
แม้เขาจะอยู่ในสภาพวิญญาณ แต่กลับรู้สึกเหมือนจะไอเป็นเลือด ทรุดลงกับพื้น
เขารู้สึกว่าวิญญาณของตนกำลังจะแตกสลาย กลายเป็นความว่างเปล่า
นี่มันผีร้ายปีศาจอะไรกันแน่?
“เหลิงเกินไปแล้ว!”
เซียนอมตะโกรธจัด นับแต่ได้ครอบครองผลการบำเพ็ญอมตะและฟื้นคืนชีพ
เขามีแต่คนในลัทธิอมตะบูชาเป็นบรรพบุรุษ อยากได้ลมก็ได้ลม อยากได้ฝนก็ได้ฝน ทุกอย่างราบรื่น ไม่เคยอับอายขายหน้าเช่นนี้มาก่อน
“อมตะนิรันดร์!”
เซียนอมตะตะโกน ฝ่ามือปรากฏแสงสีทองกลุ่มหนึ่ง มีกลิ่นอายเซียน เจิดจ้าจนลืมตาไม่ขึ้น
แสงสีทองกลุ่มนี้ไม่ใช่สสาร ไม่ใช่วิญญาณ แต่เป็นบางสิ่งที่อยู่เหนือกว่านั้น
มันมีพลังประหลาดบางอย่าง ทำให้คนรู้สึกว่าไม่มีอะไรทำลายได้ วิชาทั้งหลายแตะต้องไม่ได้
การโจมตีใดๆ ที่ตกลงบนตัวเซียนอมตะ ล้วนกลายเป็นความว่างเปล่า
“จุดเริ่มของผลการบำเพ็ญอมตะ?”
เซียนอมตะน้อยประหลาดใจ ในที่สุดก็เข้าใจว่าทำไมจึงรู้สึกคุ้นๆ กับกลิ่นอายจางๆ บนตัวประมุ
