อยของพวกเราอยู่ที่ไหน สองยอดฝีมือวัยกลางคนจากสำนักอัคคีตะโกนถามกุ่ยหมิงเสียงสั่น
นอกจากเสวี่ยขวางที่ยังสลบเหมือดอยู่ในป่า ยอดฝีมือระดับหัวกะทิคนอื่นๆ ล้วนอยู่ที่นี่กันครบครัน
พวกเขาน่ะรึ กลายเป็นส่วนหนึ่งของข้าไปเรียบร้อยแล้ว นับเป็นเกียรติยศสูงสุดของพวกมันเลยนะ และต่อไป ก็จะเป็นตาของพวกเจ้าที่จะได้ไปอยู่รวมกับพวกมัน ฮ่าๆๆ กุ่ยหมิงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ใบหน้าอสุรกายบิดเบี้ยวดูน่ากลัว
ได้ยินคำตอบนั้น สองยอดฝีมือสำนักอัคคีหน้าซีดเผือด
แม้จะพอเดาได้ แต่เมื่อได้ยินความจริงจากปากฆาตกร มันก็ยากจะทำใจยอมรับ
ว่าไง พวกเจ้าสองคนตัดสินใจได้หรือยัง หากยอมสวามิภักดิ์ ข้าจะละเว้นชีวิตคนของเจ้า รวมถึงยายแก่ใกล้ตายนั่นด้วย ข้ารักษาให้นางได้นะ กุ่ยหมิงหันกลับมาถามกู้เฉินและฮวาเหลียน
ข้า ฮวาเหลียนลังเล
นางยังไม่อยากตาย นางยังมีอนาคตอีกยาวไกลรออยู่
แต่แล้วเสียงของกู้เฉินก็ดังขัดขึ้น
จะให้ข้าก้มหัวให้เจ้างั้นรึ เกรงว่าเจ้าคงยังไม่รู้สถานะของตัวเองในตอนนี้กระมัง กู้เฉินมองกุ่ยหมิงด้วยสายตาเหยียดหยาม
กู้เฉินรู้ดีว่าในเมื่อเย่หนานมาถึงแล้ว ทุกอย่างก็จบ
หือ สถานะ ข้าว่าสถานะของข้าตอนนี้ยอดเยี่ยมสุดๆ
