เพื่อแต่งวิชาขึ้นเอง ลู่หยางศึกษาอยู่ที่ชั้นหนึ่งของหอคัมภีร์หลายเดือน ยกเว้น “ตำราเดี่ยว” ในชั้นหนึ่ง ยังมีวิชาและเวทมนตร์มากมายที่ทำให้ลู่หยางเปิดหูเปิดตา
เช่น วิชาที่เมื่อฝึกแล้วจะถูกอีกฝ่ายควบคุมตำแหน่งได้ ตามบันทึก นี่เป็นวิชาที่สามีภรรยาผู้บำเพ็ญคู่หนึ่งเขียนขึ้น เพื่อสังเกตการณ์ความเคลื่อนไหวของอีกฝ่าย
แล้วสามีก็พบว่าภรรยาไปหอนางโลมบ่อยๆ ภรรยาก็พบว่าสามีไปหอนางโลมบ่อยๆ
นอกจากวิชานี้ ลู่หยางยังเคยเห็นวิชาหลับตาตื่น ใช้ได้ผลมากตอนเรียนหนังสือ มีวิชาที่ทำให้ตัวเองน่าเกลียด ลู่หยางคิดไม่ออกว่าวิชานี้ใช้ทำอะไร
มีวิชาจำศีลที่เขียนขึ้นโดยเลียนแบบสัตว์ กินมื้อหนึ่งนอนสามเดือน ลู่หยางยังคิดไม่ออกว่าใช้ทำอะไร ภายหลังลู่หยางเข้าใจแล้ว นี่คือพี่น้องร่วมสำนักพยายามหาคะแนนบำเพ็ญ
ส่งวิชาที่สำนักไม่มีสำเนาให้ตำหนักภารกิจ จะได้คะแนนบำเพ็ญ พี่ใหญ่เคยทำภารกิจนี้คนเดียว จนตำหนักภารกิจต้องเปิดคอลัมน์พิเศษให้พี่ใหญ่ ไม่ต้องส่งวิชาซ้ำๆ แค่เขียนเสร็จเก็บไว้ในหอคัมภีร์ก็พอ ใช้คะแนนบำเพ็ญได้ตามใจ
พี่น้องร่วมสำนักคนอื่นไม่มีความสามารถเท่าพี่ใหญ่ แต่ก็อยากได้คะแนนบำเพ็ญ จึงทำให้ในหอคัมภีร์มีวิชามากมายที่ดูน่าทึ่ง แต่จริงๆ แล้วไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง
ลู่หยางสงสัยว่าถ้าตัวเองเขียนวิชาแบบนี้บ้าง จะถูกพี่ใหญ่แขวนคอตี อ้อ คงไม่ต้องให้พี่ใหญ่ลงมือ หุ่นกลก็ทำได้
“วิชาเซียนหกทิศแปดทิวา?”
เมื่อเซียนอมตะได้ยินชื่
