“พวกเจ้าจะทำอะไร”
สามพี่น้องตระกูลหูสั่นเทิ้ม เหมือนร่อนที่สั่น
รองประมุขจินเผยรอยยิ้มเย็นชาแบบมาตรฐาน “รู้ไหมว่าพวกเราเป็นใคร”
“ไม่…ไม่รู้”
“ไม่รู้จักพวกเรา เจ้าสมควรตาย!”
สามพี่น้องตระกูลหูรีบพูด “ไม่ๆๆ พวกเรารู้ว่าพวกท่านเป็นใคร”
“เมื่อรู้ตัวตนของพวกเรา ก็ปล่อยเจ้าไว้ไม่ได้แล้ว!”
สามพี่น้องจะร้องไห้อยู่แล้ว พวกเขาควรรู้หรือไม่ควรรู้ตัวตนของพวกท่านกันแน่
รองประมุขจินไม่เล่นกับสามพี่น้องตระกูลหูอีก บีบพวกเขาตายอย่างง่ายดาย
สามพี่น้องเป็นเพียงเหตุการณ์เล็กๆ ระหว่างทาง
เรือบินแล่นไปอีกระยะหนึ่ง มีรังสีแข็งแกร่งหลายสายปกคลุมเรือบิน ตั้งแต่กึ่งขั้นแปลงร่างเซียนถึงขั้นแปลงร่างเซียนระดับต้น
“สามพี่น้องตระกูลหูควรติดต่อกับพวกเราตามจุด แต่ครั้งนี้กลับไม่ทำเช่นนั้น ช่วงเวลานั้นมีแต่พวกเจ้าผ่านไป ก็คือพวกเจ้าที่ฆ่าลูกน้องของข้าสินะ”
พี่ใหญ่ของสามพี่น้องตระกูลหูจะแก้แค้นให้ทั้งสามคน
ลู่หยางครุ่นคิด “นี่คือที่เรียกว่าตีเด็กแล้วผู้ใหญ่มาหรือ”
ลู่หยางเคยได้ยินตำนานเช่นนี้มานาน ยอดฝีมือหนุ่มช่วยเหลือผู้อื่น ตีอันธพาลแล้วพ่อของอันธพาลปรากฏตัว ตีพ่อของอันธพาลแล้วปู่ของอันธพาลปรากฏตัว ตีปู่ของอันธพาลแล้วทวดของอันธพาลปรากฏตัว รุ่นแล้วรุ่นเล่าไม่มีที่สิ้นสุด
จิตวิญญาณเช่นนี้ที่เหมือนคนแก่ย้ายภูเขาทำให้ลู่หยางรู้สึกซาบซึ้งใจมาก
ไม่ต้องพูดเลย พี่ใหญ่ของสามพี่น้องตระกูลหูก็ถูกรองประมุขจินบีบตายเช่นกัน
เ
