“ไอ้เต่าปลาตัวไหนกล้าปลอมเป็นข้า รู้หรือไม่ว่าข้าในยุคโบราณไร้คู่ต่อสู้ทั่วหล้า ใครเห็นข้าก็ต้องหลีกทางให้!”
เซียนอมตะมีเหตุผลที่จะภาคภูมิใจ อย่างไรเสียผู้บำเพ็ญที่ได้วิชาพูดแล้วเป็นจริงก็นับว่าไร้เทียมทานในระดับเดียวกัน แต่กลับตายในมือเซียนอมตะ
“ข้ารู้สึกถึงรังสีคุ้นเคยจากตัวประมุขลัทธิ หรือว่าจะมาจากคนที่ปลอมเป็นข้า”
เซียนอมตะยิ่งคิดยิ่งโกรธ ตะโกนว่าจะออกไปเผชิญหน้ากับเซียนอมตะ เปิดโฉมหน้าที่แท้จริงของเขา!
หยุนจือห้ามเซียนอมตะไว้
“ท่านผู้อาวุโสอย่าใจร้อน คนที่อ้างว่าเป็นเซียนอมตะผู้นั้น สามารถปรากฏตัวในรูปปั้นได้อย่างอิสระ
รูปปั้นเซียนอมตะมีอยู่ทั่วทั้งดินแดน หากปล่อยให้เขาหนีไป ตอนนั้นก็จะจับยากแล้ว”
“งั้นเจ้าหมายความว่า…”
“ตอนประมุขลัทธิคุยกับเซียนอมตะ พูดถึงการคัดเลือกที่จะจัดขึ้น ภายนอกดูเหมือนคัดเลือกคนมีพรสวรรค์ แท้จริงแล้วเพื่อเลือกร่างให้เซียนอมตะแย่ง
แค่ทำให้ลู่หยางเป็นเป้าหมายในการแย่งร่าง เซียนอมตะก็จะติดกับดักเอง ถึงตอนนั้นเขาก็หนีไม่พ้น”
เซียนอมตะเหมือนตื่นจากฝัน “เด็กน้อย เจ้ามีความคิดดีนี่!”
“หืม?”
หยุนจือเลิกคิ้ว
ลู่หยางเห็นเซียนที่สมองขาดไปสักเกลียวกำลังจะทำให้ศิษย์พี่ใหญ่โกรธ รีบหนีออกมา
ตอนศิษย์พี่ใหญ่แยกจิตวิญญาณออกจากร่างจะไม่ถือสาเรื่องการเรียกขาน แต่ตอนนี้จิตวิญญาณสมบูรณ์แล้ว ก็พูดยากว่าเป็นอย่างไร
เซียน ขอให้ท่านโชคดี
“แต่เซียนอมตะนี่เป็นอย่างไรกันแน่”
ลู่
