ื่องการซ้อมให้เมิ่งจิ่งโจวและหม่านกู่ฟังคร่าวๆ สองคนถึงเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
ทั้งสามคนรีบวิ่งออกจากห้อง วิ่งหนีไปพลางตะโกนไปพลาง “แย่แล้ว คนของราชวงศ์ต้าเซี่ยร่วมมือกับห้าสำนักใหญ่บุกเข้ามาแล้ว!”
คนข้างหน้าจ้องทั้งสามคน “อย่าตะโกนมั่ว ถ้าราชวงศ์ต้าเซี่ยกับคนของห้าสำนักใหญ่มากันหมด ก็ต้องเปลี่ยนเป็นซ้อมมอบตัว!”
เห็นได้ว่าลัทธิอมตะแบ่งประเภทการซ้อมไว้อย่างละเอียด
ระหว่างวิ่งหนี ลู่หยางเห็นศิษย์เก็บข้าวของคล่องแคล่ว เก็บทั้งหมดเข้าแหวนเก็บของ ท่าทางคล่องจนน่าสงสาร
มีคนร้องไห้โฮ บอกจะอยู่ร่วมชะตากรรมกับที่ทำการใหญ่
ยังมีคนฉวยโอกาสขโมยของ ได้กำไรเต็มที่
“เฮ้ย ไอ้หลานเอ๊ย เจ้าทำอะไร!” มีศิษย์เห็นขโมย
คนผู้นั้นไม่หันกลับมามอง พูดว่า “ก็ซ้อมนี่นา ยิ่งเหมือนจริงยิ่งดี นี่เป็นสิ่งที่อาจเกิดขึ้นได้ทั้งนั้น!”
“จับขโมย!”
ลัทธิอมตะวุ่นวายไปหมด การซ้อมดูสมจริงอย่างยิ่ง
ลู่หยางทั้งสามตามศิษย์ออกไปด้วยกัน มุ่งหน้าไปยังทางออกช่องหนึ่ง
ออกจากทางออก ไม่รู้ข้ามระยะทางไกลแค่ไหน มาถึงที่แห่งหนึ่งที่ไม่คุ้นเคยเลย
คนที่อยู่ท้ายสุดของทางออกปลอดภัยนี้คือรองประมุขจิน เขาทำลายทางออก ล้างสายใยโชคชะตา
ทำให้ฝ่ายธรรมะหาพวกเขาไม่พบ การเคลื่อนไหวเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน ดูออกว่าซ้อมบ่อย
ศิษย์ต่างปรบมือ ดีใจที่การแสดงจบลงอย่างสำเร็จ
มีเพียงหม่านกู่ที่สงสัย
“พวกเราจะกลับไปอย่างไร”
ทุกคนเงียบลงทันที
ใช่ การซ้อมก่อนหน้าน
