ลู่หยางไม่ยอมแพ้ หลบไปหลังศิษย์พี่ใหญ่
“ถ้ามีความสามารถก็ออกมาสิ!”
“ถ้ามีความสามารถก็เข้ามาสิ!”
สองคนไม่มีใครยอมใคร
เซียนอมตะและลู่หยางทะเลาะกันอึกทึก ศิษย์พี่ใหญ่นั่งอ่านหนังสืออย่างสงบข้างๆ
ทะเลาะไปครึ่งทาง ลู่หยางก็นึกขึ้นได้ “ศิษย์พี่ใหญ่ ท่านไม่ต้องปล่อยจิตสำรวจ ไปตรวจดูการจัดวางของที่ทำการใหญ่นี้หรือ”
ลู่หยางทั้งสามมีพลังบำเพ็ญต่ำเกินไป ไม่กล้าเดินไปมาที่นี่ แต่ศิษย์พี่ใหญ่ต่างออกไป นางแยกจิตวิญญาณออกจากร่าง ไม่มีใครค้นพบได้
ในความเป็นจริง ลู่หยางทั้งสามกำลังบำเพ็ญอย่างเรียบร้อย ไม่ได้ไปไหน
เซียนอมตะกลอกตา “เจ้าพูดถึงนาง? นางออกไปสำรวจนานแล้ว ที่เจ้าเห็นตอนนี้คือร่างแยกจิตวิญญาณที่นางทิ้งไว้”
หากไม่ใช่เหลือเพียงร่างแยกจิตวิญญาณ เซียนอมตะก็ไม่กล้าพูดกับหยุนจือเช่นนี้
ลู่หยาง “…ไม่มีใครพบจริงๆ”
รวมทั้งตัวเขาเอง
ลัทธิอมตะมีผู้แข็งแกร่งมากมาย ไม่ขาดผู้ทรงพลังที่ทำให้โลกตะลึง มังกรในหมู่มนุษย์
แต่ไม่มีใครสังเกตเห็นว่า มีจิตวิญญาณดวงหนึ่งเคลื่อนที่ในที่ทำการใหญ่ สังเกตการณ์อย่างเงียบๆ
พลังบำเพ็ญของหยุนจือหยั่งไม่ถึง สามารถเข้าออกที่ทำการใหญ่ของลัทธิอมตะได้อย่างอิสระ
นางพบว่าที่ทำการใหญ่ของลัทธิอมตะจัดวางอย่างรอบคอบมาก มีทางออกยี่สิบห้าทาง
หากเกิดเหตุไม่คาดฝัน ศิษย์จะออกจากทางออกทั้งยี่สิบห้าทาง เช่นนี้แล้วยากที่จะจับพวกเขาได้ทั้งหมด
แต่หยุนจือค้นพบตำแหน่งทางออกทั้งยี่สิบห้าแล้ว ใช
