จากไป พี่ๆ ผลัดกันต่อสู้กับลู่หยาง ซ้อมลู่หยางจนถึงรุ่งเช้า แล้วจึงฝังเขาในป่าเล็กๆ บนเขาประตูสวรรค์
ลู่หยางผ่านการทดสอบของเซียนแล้ว ตั้งแต่รุ่งเช้าก็ขยันฝึกฝน
เวลาผ่านไป จากรุ่งเช้าจนถึงย่ำค่ำ ดวงอาทิตย์เปลี่ยนเป็นดวงจันทร์ แสงจันทร์ราวกับคลื่นน้ำชโลมสำนักเวิ่นเต๋า คลุมด้วยม่านลึกลับ
ฟ้าไม่ทอดทิ้งผู้มีความตั้งใจ หลังจากการฝึกฝนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ค้นหาปัญหา วิเคราะห์ปัญหา แก้ไขปัญหาไม่หยุด อนาคตที่ทำนายได้ก็ยาวขึ้นเรื่อยๆ ใกล้จะถึงกำแพงสามนาที
ทันใดนั้น ลู่หยางรู้สึกว่าในสมองมีเสียงดัง “โครม!” ราวกับทะลุอะไรบางอย่าง ก้าวข้ามกำแพงสามนาทีได้ในครั้งเดียว ทำนายอนาคต
ดวงตาลู่หยางเปล่งประกายสีทอง ในยามค่ำคืนเหมือนโคมไฟสองดวง สะดุดตามาก
“เจ้าเห็นอะไร?”
เซียนอมตะถามอย่างตื่นเต้น
สีหน้าลู่หยางประหลาด
“ข้าเห็นแค่ช่วงหนึ่ง พี่ใหญ่ออกจากเขาจองจำ ข้าวิ่งไปหาพี่ใหญ่ บอกว่าข้าต้องเรียนกับอาจารย์ให้ได้ เรียนจนเป็นคนไม่เอาไหนเหมือนอาจารย์ วันๆ มีแต่กินกับเล่น ไม่บำเพ็ญไม่ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน พี่ใหญ่ยิ้มเล็กน้อย กอดข้า ตบหลังข้า บอกว่านางจะเลี้ยงดูข้าเอง”
“จริงหรือ?”
เซียนอมตะตกใจมาก นี่มันอนาคตแปลกประหลาดอะไร?
“รู้สึกเหมือนจริง!”
ลู่หยางก็งงๆ
“ทำไมข้ารู้สึกว่าไม่ค่อยถูกต้องนะ?”
เซียนอมตะกลอกตาไปมา ยุแยง
“เซียนซุ่ยยวี่เคยบอกว่า อนาคตไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้ เมื่อเจ้าเห็นแล้ว แสดงว่านี่ต้องเป็นสิ่งที่จะเกิด
