วิชาเกี่ยวกับพื้นที่อย่างใกล้ไกลพริบตาได้ และกำลังจะเรียนวิชาเกี่ยวกับเวลาอย่างทำนายอนาคตได้ แม้จะเรียกลู่หยางว่าอัจฉริยะก็ไม่เกินไป
เซียนอมตะรีบโยนเรื่องนี้ทิ้งไป เพราะสิ่งที่นางถนัดที่สุดไม่ใช่วิชา เมื่อเป็นเช่นนี้ ทำไมต้องเอาจุดด้อยของตนไปเปรียบกับจุดเด่นของลู่หยางด้วย?
ลู่หยางท่องภาษาโบราณอย่างสง่างาม ชี้นิ้วชี้และนิ้วกลางชิดกัน ตะโกนว่า “ทำนายอนาคต!”
“สำเร็จแล้วหรือ?”
เซียนอมตะตกใจ เรียนเร็วจริงๆ
อักขระสีทองปรากฏรอบตัวลู่หยาง สลายไปในความว่างเปล่า
ผ่านไปราวสามนาที อักขระสีทองก็หลุดออกจากความว่างเปล่า กลับคืนสู่ร่างลู่หยาง
ดวงตาลู่หยางเปล่งประกาย ราวกับทองคำ เขาเห็นอนาคต สำเร็จ!
“ข้าเห็น… ตัวข้าเองเมื่อสองนาทีที่แล้ว?!”
ลู่หยางเห็นตัวเองเมื่อสองนาทีก่อน ยืนชูแขนนิ่งๆ รออักขระสีทองตอบสนอง ดูท่าทางโง่ๆ
มุมตาเขากระตุก ในทางทฤษฎี เขาเรียนวิชาทำนายอนาคตสำเร็จ สามารถทำนายเหตุการณ์หลังใช้วิชาหนึ่งนาทีได้
แต่ในความเป็นจริง เขาต้องรอสามนาทีถึงจะรู้ผล
“มีประโยชน์บ้าบออะไรเนี่ย!”
ลู่หยางบ่น
ลู่หยางคิดว่าคงเป็นเพราะตนยังไม่ชำนาญ
“ฝึกต่อ”
ลู่หยางทบทวนการกระทำเมื่อครู่ ค้นหาจุดที่อาจมีปัญหา อุดรอยรั่ว ใช้วิชาอีกครั้ง
เขาใช้วิชาแล้วรอสามนาที เห็นเหตุการณ์หนึ่งนาทีครึ่งหลังจากใช้วิชา
“…ถือว่าพัฒนาขึ้น”
ลู่หยางปลอบใจตัวเอง ฮึดสู้
“สู้ๆ!”
เซียนอมตะเชียร์อยู่ข้างๆ
“อีกครั้ง!”
หลังสำนักธาตุทั้งห้า
