ว่าไม่ใช่คนในครอบครัวเดียวกัน ย่อมไม่เข้าประตูเดียวกัน
เซียนอมตะในฐานะทารกแรกเกิดของตน มีลักษณะคล้ายกับตนบ้างก็เป็นเรื่องปกติ
“เรียนไหม?”
“เรียน!”
“เมื่อจะเรียน ก็ต้องเริ่มจากพื้นฐานที่สุดคือภาษาโบราณ ภาษาโบราณกับภาษาปัจจุบันต่างกันมาก เจ้าคงเรียนไม่ได้ในเวลาอันสั้น เพื่อให้เห็นผลในระยะสั้น เจ้าเรียนแค่ภาษาโบราณที่ใช้ในการทำนายอนาคตก็พอ”
เซียนอมตะหยุดครู่หนึ่ง ท่องภาษาโบราณที่เพิ่งพูดไปอีกครั้ง
“ประโยคนี้แปลว่าอะไร?”
ลู่หยางสงสัย
เซียนอมตะแปลให้ฟัง “ที่ข้าพูดไปคือ ‘ฟ้าศักดิ์สิทธิ์ดินศักดิ์สิทธิ์ ไอ้เต่าเซียนซุ่ยยวี่ รีบแสดงฤทธิ์มา!’”
ลู่หยางถอยหลังไปสองก้าวโดยไม่รู้ตัว กลัวเซียนซุ่ยยวี่จะปรากฏตัว ใช้นิ้วเดียวบี้เขาตาย
ลู่หยางรู้สึกว่าการเรียนวิชากับเซียนอมตะ แม้แต่การอยู่รอดขั้นพื้นฐานก็ไม่มี ยังไงพี่ใหญ่ก็น่าเชื่อถือกว่า
“เจ้าท่องตามข้าทีหนึ่ง”
“อืม ขอถามก่อนเพื่อความแน่ใจ คำว่าไอ้เต่าต้องท่องด้วยไหม?”
“อันนี้ไม่จำเป็น นั่นเป็นคำเสริมอารมณ์ จะท่องหรือไม่ท่องก็ได้”
